De laatste dag van het congres begint om acht uur met een betoog van ruim een uur door de marinebioloog David Whyte, die zijn carrière heeft voortgezet als dichter. Hij spreekt over the drama of healthcare. Gezondheidszorg als ‘drama’ betitelen, gaat mij en ik denk ook mijn collegae veel te ver. Hij brengt een verhaal, verrijkt met op zich zelf prachtige gedichten en boeiende persoonlijke belevenissen en belevingen, die in de zaal ook weer een soort beleving te weeg moet brengen en dat ook doet bij dit redelijk bevlogen publiek. 

Die beleving verslaan in dit weblog is onbegonnen werk, dus daar begin ik ook maar niet aan. Lees de boeken van deze David White eventueel zelf ( www.davidwhyte.com) die hij na afloop ook signeert en verkoopt. Ik hou het vooralsnog bij mijn ene beleving en koop geen boek. Ik hou er aan over dat er in de gezondheidszorg, zegt hij, een groot commitment nodig is aan je werk. Dat is op zich geen nieuws. Vroeger heette dat roeping, die is niet meer van deze tijd, maar een doorsnee baan is het toch ook weer niet. Naast je verbondenheid met je baan heeft de moderne mens nog twee commitments, die met zijn levenspartner, en nog weer daarnaast je carrière en de verbondenheid met jezelf, ik vat het maar samen als je individuele ontplooiing. Dat zijn drie commitments, roepingen tegelijk. Die moeten in balans zijn om ze alledrie goed te kunnen volgen en nakomen.  

Terug naar de werkelijkheid van vandaag, het geld, de budgetten en bestedingen. Bert Vos en ik bezoeken samen een sessie geheten implementing beyond budgetting. Twee heren, de CEO en CFO van een Amerikaanse Health Service met meer dan 650 artsen-specialisten in 19 ‘offices’ (praktijken buiten het ziekenhuis) en een 426 bedden groot ziekenhuis, leggen uit hoe ze niet meer werken met een jaarbudget met taakstellingen, maar alleen nog willen sturen op performance via key performance indicators en het elimineren van waste of ‘Muda’, het Japanse woord voor verspilling. De Toyota management filosofie wordt hier bij veel presentaties geciteerd. Muda is iedere activiteit die inzet van middelen en mensen vraagt, maar geen waarde creëert. De zeven categorieën van muda zijn : tekorten, overproductie, vervoer, wachten, inventaris, motie, overprocessing. Te duur inkopen hoort daar bijvoorbeeld ook bij, net als lege bedden en wachtlijsten, maar ook het eindeloze interne vervoer door ondoelmatige huisvesting. Dus, sturen op prestatie en beperken van verspilling. Wie succesvol is en doelstellingen haalt, moet daarvoor beloond worden met bonussen en incentives. Er wordt niet per jaar beoordeeld maar per kwartaal in vergelijking met historische kwartaalresultaten en het afgelopen kwartaal resultaat. De operationele marge moet rond de 3.6% op jaarbasis bedragen. Bert en ik vinden dat heel veel en denken dat 2 % winst of productiviteitsstijging in MST realistischer zou zijn. Dat is wel wat we volgend jaar in MST willen inboeken, dat is ook nodig voor onze ICT investering en de komende nieuwbouw.

Er waren tientallen concurrerende sessies, waar we niet waren, buitengewoon nuttig voor velen uit ons ziekenhuis, zoals five useful ideas for improving flow in the emergency department. Of, real time use of patient self-reported outcomes to inform clinical decision making Of, innovations in reducing patient mortality in hospitals. Met onze ambitie om met het programma SAVE het ziekenhuis veiliger, efficiënter, beter en productiever te maken, kunnen we straks met gemak ons eigen congres vullen met MST ervaringen. Zou het niet aardig zijn om in 2008 – MST bestaat dan 20 jaar – een mooi congres te houden over onze eigen vorderingen op deze punten en met anderen uit binnen- en buitenland ervaringen uit te wisselen.

Om twee uur vertrekken we naar het vliegveld van Orlando en wachten vele uren op onze vlucht naar Miami, vanwaar we met Martinair naar Amsterdam vliegen. Die vlieger gaat dus niet op, want anders dan beloofd door ons reisbureau in Enschede worden onze koffers niet doorgecheckt, verliezen we veel tijd daardoor en komen vier minuten te laat aan bij de vertrekbalie van Martinair, die ons meedeelt dat de vlucht zojuist ‘gesloten’ is. Weliswaar vertrekt de kist pas over een uur, maar ‘these are the rules of the department of homeland security’ en de boete op heropenen van de incheckprocedure kan $ 5000,- bedragen, zegt de officer achter de balie. Hij is zo determined dat we onze Hollandse voornemens om er eens – dit pikken we niet - flink tegenaan te gaan met argumenten als poli’s die moeten worden afgezegd, diensten, die moeten worden geruild enz. maar laten varen. Ik beloof ons gezelschap een uitstekend diner in Hilton Miami Airport, waar ik vijf en twintig jaar geleden al eens verbleef met goede herinneringen. Maar Hilton bleek sold out evenals concurrerende hotels in de buurt, dus uiteindelijk in tweede garnituur ver weg in een fantasieloze blokkendoos beland. Maar de bedden bleken uitstekend en dat is uiteindelijk het belangrijkste voor één nacht.