Het weekrapport is ondanks de vakantietijd toch goed gevuld met mensen. Afgelopen week was er even een opnamestop zei men tegen mij, iets dat MST in jaren niet had meegemaakt en ook eigenlijk niet zou mogen voorkomen in een ziekenhuis van -op papier- meer dan 1000 bedden. Zo'n ziekenhuis is nooit vol, vond men. Als we dat vinden, moeten we wel even praten hoe in de toekomst zo'n opnamestop te voorkomen. Een mogelijke oorzaak zou kunnen zijn, opperde men, de overvolle verpleeghuizen, waar de kranten over reppen. Is daar in Twente ook sprake van? Is dat een zomereffect of zo? Dan zou het probleem zich de komende weken moeten oplossen. Of is er iets structureels en dreigen we weer te verzeilen in de toestand van enige jaren geleden met lange wachtlijsten voor alles, dientengevolge verkeerd belegde bedden enz. Dat zou een ramp zijn en haaks staan op onze pogingen zo efficiënt mogelijk om te gaan met o.a. de beddencapaciteit.

Met Ellen Zanderink neem ik de agenda door en mijn ‘backlog’ aan post van vier weken voor zover tussentijds niet gezien. Er zit ook een heel rijtje uitnodigingen bij voor spreekbeurten. Leuk, verleidelijk om op veel verzoeken ja te zeggen, maar ik moet me inhouden.

Om 11.00 bel ik met wethouder Wallinga en bespreek de kansen voor programmatische preventie en met de name de rol van de ziekenhuizen daarin in de toekomst. De komst van steeds selectievere laboratoriumdiagnostiek en non invasieve beeldvorming biedt kansen bij de vroege opsporing van kanker. Voor kanker geldt bij uitstek -ondanks alle mooie verhalen over betere uitkomsten van behandeling - dat je je je kansen het meest vergroot door vroege opsporing en behandeling. Bij borstkanker en darmkanker overlijdt ruwweg nog steeds de helft van alle patienten door hun ziekte. Dat wordt maar heel langzaam - procentje bij procentje - wat beter. Wordt vervolgd.

Met Medical School Twente overleg ik over de voortgang. We spreken over ons voornemen de budgetten voor onderwijs, scholing en opleiding te ontvlechten uit het ziekenhuis- cq afdelingsbudgetten. Dat is geen geringe operatie, die bovendien niet door iedereen wordt toegejuicht, bevreesd als men is om de grip op de besteding van dit deel van de middelen te verliezen. Het is een uitvloeisel van het beleid van onze overheid om onderwijs en opleiding financieel en organisatorisch te scheiden van de zorg. Dat was ook de reden van mijn voorgangers om binnen MST een aparte cluster onderwijs en opleiding te vormen in de vorm van de Medical School Twente. Elders bestaan die constructies ook en worden wel aangeduid als 'leerhuis'. De subsidie van het Innovatie Platform Twente tbv de Twentse Academie voor Gezondheidszorg is nu ook definitief binnen en we kunnen een volgende stap zetten in het creëren van het onderwijscontinuüm, nodig naast het noodzakelijke continuüm van zorg, dat we in ons land als terecht ideaal najagen, in 1993 voor het eerst zo geformuleerd door de commissie Biesheuvel, die de curatieve zorg moest hervormen. Als we willen dat de professionals van verschillende achtergrond en opleidingsniveau eendrachtig samenwerken, dan moeten we daar ook tijdens de opleiding aangrijpingspunten voor inbouwen.

Het is rustig op de directievleugel en duidelijk nog vakantietijd. Ik ga maar eens bijtijds naar huis. Ik zet mij op verzoek van onze onderwijscoördinator Jaap Klein aan een voorwoord voor het boekje voor het coassistentenonderwijs. De eerste zinnen zijn bij ieder stuk altijd de moeilijkste. Die gaan uiteindelijk over het prille begin van het coassistentenonderwijs. Het voert mij terug naar 1970, toen ik als student waarnemer in de Faculteitsraad aanwezig was in Groningen, waar toen gedelibereerd werd over de te benoemen onderwijscoördinator in Enschede. De eerste kwam er in 1971, Jan Visser, ook de cardioloog in Twente. Ik ken de familie Visser goed, ook van de gezamenlijke roots van onze beide families in Lemelerveld. Ik kon toen niet bevroeden dat ik ruim 35 jaar later leiding zou geven aan wat inmiddels MST heet. It's a small world. De rest van het verhaal komt na deze eerste zinnen nu van zelf.

J. Herre Kingma