Maandagochtend 9 uur: ‘keek op de week’. Ik neem de afgelopen week door met mijn staf. Meest opvallend was het bericht in TC Tubantia over huisartsen die eigen diagnostische faciliteiten willen realiseren naast die van MST en de andere ziekenhuizen waar men gewoonlijk zijn eigen patiënten voor onderzoek naar toe stuurt.

Ik kom daar nog even op terug in het gesprek met het bestuur van de huisartsenkring Twente later die ochtend. Met de huisartsen praat ik verder over de grote veranderingen die op komst zijn. Zij zullen binnen een paar jaar zogenaamde zorgstraten gaan opzetten met name gericht op frequent voorkomende en chronische ziekten zoals diabetes, chronische longaandoeningen en hartfalen. De taakverdeling tussen huisartsen en ziekenhuis binnen de zorg voor de chronische patiënt zal prominent op de agenda staan de komende jaren.

Ik lunch met acht van de elf diabetesverpleegkundigen die ons ziekenhuis rijk zijn. Een energieke ploeg vrouwen en één man. Ze willen vooruit en niet geremd worden door klassieke ziekenhuisverhoudingen. We praten over het nieuwe zorgstelsel en het opzetten van een diabetes kenniscentrum, maar ook heel realistisch over een schrijnend ruimtetekort op de poli. Ik kan ze niets beloven.

Achtereenvolgens heb ik een verlate kennismaking met de regionaal geneeskundig functionaris (RGF) en diens plaatsvervanger. Zij zijn verantwoordelijk voor de coördinatie van de medische hulpverlening bij grote ongevallen en rampen in onze regio. Daarna spreek ik met prof. Hamel, hoofd van de afdeling antropogenetica van het Radboud Ziekenhuis in Nijmegen. We verkennen de mogelijkheden om de inzet van de klinische genetica te verbeteren en te vergroten. Erfelijke afwijkingen komen steeds meer in beeld, niet alleen bij de dokters, ook bij onze patiënten.

Eind van de middag naar Losser. Daar geef ik een presentatie over de plannen van MST en de gevolgen voor de polikliniek in Losser. De gemeenteraad is kritisch in zijn vragen, maar de discussie is open en opbouwend. Ik krijg de indruk dat mijn boodschap is overgekomen: de klassieke buitenpoli, ontstaan na sluiting van het ziekenhuis aldaar eind jaren 80, kalft als concept heel langzaam af. Ik schets mijn verwachtingen voor de komende 10 jaar waarin de buitenpoli vervangen zal zijn door zorgprogramma’s op het terrein van belangrijke chronische aandoeningen zoals diabetes, chronisch longlijden en hartfalen, maar ook depressies. MST zal uitgroeien en verder evalueren tot high tech topklinisch centrum voor acute zorg en complexe electieve (is niet acute) zorg.

Het is laat geworden en ik besluit in het Dish-hotel te overnachten.