Ik begin mijn dag met overleg met de vakbonden. Het is een kennismaking. Er zitten zo'n tien mensen aan tafel van NU '91, FBZ, CFO, AbvaKabo en de Unie Zorg en Welzijn. Ik vertel iets over mijn eigen achtergrond met ook een heel klein beetje vakbondservaring als voorzitter van de Orde van Medisch Specialisten nu tien jaar geleden.

Men vraagt wat ik van de rol van de vakbonden vind. Ik vind die nuttig en nodig, maar heb wel enige zorg over de organisatiegraad, resp. de representativiteit binnen onze groep medewerkers, waar maar een minderheid lid is. We komen te spreken over de wens van de bonden om tot een nieuw sociaal plan te komen. Het ziekenhuis wil eigenlijk af van een permanent sociaal plan als vangnet bij reorganisaties. Zelf vind ik namelijk dat we van het principe van de grote reorganisatie bewegingen af zouden moeten. Een moderne organisatie moet eigenlijk permanent mee ontwikkelen met de veranderingen in de samenleving en de veranderende eisen. Bij die politiek van voortdurende kleine stapjes hoort wel een adequate sociale regeling voor de 'uitvallers'. Dat behelst in onze visie een tamelijk eenvoudige regeling, die voor/ op iedereen van toepassing moet kunnen zijn wiens baan en profiel niet meer passen binnen de organisatie. Dat is wat anders dan een permanente regeling voor een zware reorganisatie met grote groepen herplaatsingskandidaten met de kans op ontslagen. Wij zullen onze ideeën opschrijven en in december verder bespreken.

Met het Medisch Stafbestuur hebben we een voorbespreking van de najaarsgesprekken met de resultaatverantwoordelijke eenheden (RVE). Die zijn nodig als basis voor de begroting en productieafspraken in 2007. Er blijkt veel ambitie en er is weer veel meer aangevraagd dan globaal aan budget beschikbaar. We moeten rekening houden met een groeiplafond voor volgend jaar van rond de 1 %, dus voor ons ziekenhuis ruwweg 2,5 miljoen.

's Middags overleg ik met Bert Vos over ons programma SAVE, gericht op vergroting van veiligheid, kwaliteit en doelmatigheid van met name de acute zorg, dus de eerste hulp, het OK-complex, de Intensive Care enz. Bert merkt terecht op dat we ook moeten kijken naar de electieve zorg, dus de niet acute zorg op afspraak. Met name de electieve, niet complexe zorg vraagt om optimalisatie van het proces door middel van zogenaamde 'business process redesign' (BPR), dus het doorfluiten en soms opnieuw uitdenken van het werkproces om het veiliger maar ook doelmatiger te maken. Dat laatste is nodig om ons de nodige budgettaire lucht te geven om onze ambities in innovatie en nieuwbouw mogelijk te kunnen maken. Bert heeft veel ervaring opgedaan met de eerste tranche van Sneller Beter, het programma van 'VWS' van de afgelopen jaren om de zorg letterlijk sneller en beter te laten verlopen.

Om drie uur komt mijn oud collega Kete Kervezee, Inspecteur Generaal van het Onderwijs. We kletsen bij over de toestand in de wereld en die in Den Haag in het bijzonder. We bewaren goede herinneringen aan onze bijdrage aan vernieuwing van het toezicht samen met Ferdinand Mertens, destijds Inspecteur Generaal van Verkeer en Waterstaat, nu lid van de Raad voor de Veiligheid van Pieter van Vollenhoven. We leiden haar rond in het ziekenhuis, doen het Thoraxcentrum aan en onze Medical School, met name het zogenaamde skillslab waar aankomende verpleegkundigen kunnen leren prikken en reanimeren. Vaste onderdelen van de route zijn de brug en ons rustpunt de kapel.. We discussiëren onderweg uitgebreid over de vraag wie eigenlijk toezicht houdt op het type onderwijsactiviteiten als onze medical school. Wie kan bijv. ingrijpen als een co-assistent die al zijn examens wel keurig haalt, maar die door zijn opleiders, collega-studenten en zijn omgeving ongeschikt wordt gevonden om losgelaten te worden op de patiënt in verband met een oncorrigeerbare attitude. Mart van der Laar en Marielle van Dongen, de managers van de Medical School presenteren op mijn kamer de ontwikkeling van ons instituut, dat nu zo'n twee jaar draait. Ik vind dat er al heel wat bereikt is en Kete Kervezee vindt dat ook.

Tenslotte eten we een hapje en spreken af onze contacten voort te zetten.