Vandaag heb ik een overzichtelijke rustige dag. Volgens mijn agenda wel te verstaan, want wanneer ik dit schrijf een dag later, klopt daar helemaal niets van. Het is juist een hectische dag met veel gedoe en bestuurlijk ongerief. Maar het begint en eindigt leuk.

Zo loop ik eerst met Cindy Winkel, Wilma Morssink, Yvette Spronk en Milto Christopoulos over het twee jaar geleden verlaten OK complex van het voormalige ziekenhuis Stadsmaten, nu MST locatie Ariënsplein. Uit de muren, vloeren en plafonds steken de reststructuren na ‘amputatie’ van OK lampen, anesthesiezuilen,  intercom en andere toebehoren in de werkplaats van wat heet de snijdende vakken. Hier zouden wij dus als Raad van Bestuur met onze ondersteuners minstens vijf misschien wel tien jaar kunnen gaan zitten. We zullen nagaan of dit inderdaad de beste oplossing is. De goedkoopste is het niet, want er zullen hoe dan ook flinke aanpassingen nodig zijn, alleen al voor de toegankelijkheid die nu beperkt wordt door sluizen en elektrische schuifdeuren, ooit bedoeld om besmettingsrisico's te beperken.

Op de weg terug naar mijn kamer op de brug slaan we even af naar de kleedkamers van de medewerkers. Het is een wat bedompte ruimte met rijen kastjes, waar de werkers in uniform zich dagelijks verkleden. De luchtkwaliteit en aankleding zijn niet heel  inspirerend om de dag mee te beginnen. Het is één van die vele plekken die me getoond zijn de afgelopen maanden die dringend aan renovatie en restyling toe zijn. Zei ik niet gisteren dat er nog veel te doen is in MST.

Op mijn kamer werk ik een reeks achterstallige telefoontjes weg, corrigeer ik nog één keer de 'modus vivendi' voor de triage SEH, zoals eerder deze week besproken met belanghebbenden. Ik lees rapporten die zijn binnen gekomen in mijn weekje Amerika en die beslist antwoord behoeven.

Om kwart over twaalf brengt Kees me naar de UT, waar ik om half één vergader met het voorzitterschap van het Innovatie platform Twente (IPT)  onder leiding van Wim Meijer. We zijn te gast bij Anne Flierman, de voorzitter van het College van Bestuur van de UT. Nog één maal spreken we over de projectenportefeuille van het cluster gezondheidszorg en techniek van het IPT. Welke projecten definitief in de eerste tranche komen en kandidaat zijn voor subsidie, is uiteindelijk ter beoordeling aan de provincie. Er worden knopen doorgehakt door de voorzitter, die het heuglijke en dus tegelijk ook treurige nieuws zal meedelen aan respectievelijk winnaars en verliezers. Ons initiatief voor de Twentse Academie voor Gezondheidszorg is 'door', (zou Henkjan Smit zeggen)

Terug in MST ploeg ik mij door de aanhoudende ruis heen van routinezaken, zorgen en zorgjes. Terwijl buiten de accordeonist en bassist hun instrumenten in stelling brengen en hun warming-up doen, rond ik een paar uiterst serieuze gesprekken af, waarover later zeker meer. De ernst van de zaak staat in schril contrast met de vrolijke kerststemming die vanaf de gang tot ons doordringt. Dat is het wezen van een ziekenhuis, waar lief, lijf, leed en leven vaak maar een paar stappen en seconden van elkaar verwijderd zijn. Daar sta je nooit bij stil, want het leven gaat verder, dat is ook de eerste en oudste opdracht van de geneeskunst. De naderende kersttijd is een mooi moment om daar weer eens even bij stil te staan. Tijdens de kerstbijeenkomst voor de 'RVE' Raad van Bestuur, waarvoor ook de managers en coördinatoren zijn uitgenodigd, komen we even tot elkaar met een glas in en een hap bij de hand en wensen we elkaar een goede kerst en nieuwjaar op weg naar het nieuwe licht zoals wij mensen dat al ontelbare eeuwen doen in de donkere dagen rond de langste nacht.