Mijn agenda ziet er rustig uit vandaag. Vanmorgen spreek ik met Bas Rikken, onze programmamanager business process redesign (BPR). Hij praat me bij over de stand van zaken rond het project BPR en zorgprogrammering. Dat samen is ons streven de zorg en medische verrichtingen in het ziekenhuis veel meer te stroomlijnen en dus efficiënter te laten verlopen.

Een aantal afdelingen is nog afwachtend, wordt mij zo links en rechts gezegd. Persoonlijk denk ik dat daar ook wat koudwatervrees bij zit. Ook is onvoldoende duidelijk waarom we dit allemaal zo belangrijk vinden. Sommigen denken dat het een ordinaire bezuinigingsoperatie is. Dat is het niet, maar ik kan me die gedachte wel voorstellen. We moeten onze middelen gewoon beter en dus nuttiger aanwenden. Met de vrij gespeelde middelen kunnen we investeren in nieuwe behandelingen, dure geneesmiddelen, maar niet te vergeten ook bestaande zorg intensiveren waar nodig, anders gezegd meer handen aan het bed waar nuttig en nodig.

's Middags spreek ik met professor Peter Vooys en mevrouw Heleen Miedema van de UT. Zij leiden de nieuwe studie technische geneeskunde. Ik stel samen met Mart vd Laar, de medisch manager van onze Medical School aan de orde hoe we MST een duidelijker profiel daarin kunnen geven. In Den Haag denkt men dat wij zo ongeveer participeren in deze nieuwe opleiding en dat is niet zo. We trekken de parallel met het UMC-Groningen en de co-assistenten, die vanuit Groningen bij ons hun klinische stages doen. Recent hebben we daarom een positie als teaching hospital aanvaard. Een soortgelijke relatie zou tav de technische geneeskunde ook ontwikkeld kunnen worden. Dat vraagt ook van MST investeringen. Dat spreekt.

Op mijn kamer heeft zich inmiddels een TV ploeg van Zembla geïnstalleerd en de zaak tot een kleine studio omgebouwd. Ik word geïnterviewd over MRSA. Eerder sprak men al met Ron Hendrix, één van onze microbiologen, die veel met MRSA te maken heeft. MRSA komt steeds vaker van buiten het ziekenhuis. Bekend is dat op varkensboerderijen en paardenfokkerijen MRSA voorkomt. Hoe daar nu mee om te gaan, dat wil zeggen met medewerkers, die daar komen, wonen of anderszins verblijven, is een vraagstuk. Overdracht van dit type MRSA op patiënten is nog niet aangetoond in Nederland. Ons land is overigens nog steeds een MRSA vrij eiland in Europa wat de ziekenhuizen betreft, waar in een aantal landen die strijd al is opgegeven. Op 17 december zal Zembla dit onderwerp uitzenden.

Tenslotte maak ik kennis met de klachtencommissie ongewenste intimidatie, intimiteiten en discriminatie. Een breed geschakeerde groep wijze mensen, die zich met dit zeer gevoelige onderwerp bezighouden. We stellen vast dat als een zaak bij de commissie komt je eigenlijk al veel te laat bent. De cultuur, de omgeving moet het eigenlijk onmogelijk maken dat zich dit soort zaken voordoen, maar dat is wel erg idealistisch gedacht. De commissie heeft dus een taak om waar het fout gaat te oordelen. Ze vraagt zich wel af of de commissie wel bekend genoeg is in ons ziekenhuis. Ik zal dat opnemen met onze communicatiegroep. Toch staan we ook stil bij de vraag hoe mensen die slachtoffer van intimidatie en discriminatie kunnen worden zich daartegen kunnen wapenen. Hoe assertief kun je, moet je zijn. In de jaren '70 kwam de assertiviteitstraining in als hulpmiddel om een gelijkwaardige relatie te krijgen tussen mannen en vrouwen in organisaties en bedrijven.