Vanmorgen moet ik voor dag en dauw weg, want heb een vroege afspraak bij de tandarts, die ik in Enschede heb gevonden. Mijn oude tandarts in Zeist is net met pensioen en zo kom ik dan in Enschede voor dit noodzakelijke onderhoud. Mijn echtgenote gaat mee, want behalve de tandarts ook voor haar, kijken we vanmorgen ook naar woonmogelijkheden in Twente. Hoewel er een ruim aanbod is, hebben we ons toch maar tot een makelaar gewend.

Aansluitend word ik geïnterviewd door RTVOOST over de MRSA-problematiek, die nu even niet actueel is, maar ons regelmatig parten speelt. Is Twente net als Brabant een gebied waar MRSA meer voorkomt door de varkensfokkers en paardenhouderijen? Een vermoeden, geen zekerheid. Wie op dit soort bedrijven komt of woont, loopt een zeker risico besmet te worden met een veterinaire MRSA-stam. Als je medewerker bent van het ziekenhuis betekent dat - wanneer je besmet bent - behandeling met antibiotica en vervolgens niet werken totdat de kweken weer schoon zijn. Een ramp voor de medewerker en een schadepost voor het ziekenhuis. Overigens, besmet betekent niet ook ziek, dan heet het dat je geïnfecteerd bent. We doen dat allemaal om - dat is het Nederlandse beleid van de Werkgroep Infectie Preventie -  MRSA uit de Nederlandse ziekenhuizen te houden. Daarin zijn we redelijk uniek in Europa. In vele landen heeft men die strijd al opgegeven en lopen patiënten grotere risico's op infectie met deze voor standaard antibiotica ongevoelige stafylococ.  

Om twee uur overleg ik telefonisch met Anne Flierman over ons komend overleg tussen de Raad van Bestuur MST en het College van Bestuur UT over het stroomlijnen van onze al jaren bestaande samenwerking. Die kent een nogal wisselende intensiteit en die willen we iets minder overlaten aan toeval en het vrije spel van toevallige bilaterale contacten en op een aantal punten structureel maken en accentueren. We spraken al over intensiveren van samenwerking op het terrein van de virtual reality ten behoeve van klinische scholing in de driehoek UT, MST en UMC Groningen. De delegaties zijn inmiddels zo groot dat we enig voorafgaand agenda overleg nuttig achten.

Om half drie gaan we naar huis. Het sneeuwt nu echt flink en op de snelweg is er maar één baan goed berijdbaar tot Bathmen, daarna is er geveegd en merken we weinig meer. Ik zou ook nog naar de Gezondheidsraad gemoeten hebben in Den Haag vanmiddag, maar die vergadering is - samen met vele andere in ons landje - gesneuveld in de hype van het weeralarm. En een hype is het. Dit hebben we toch wel vaker meegemaakt zonder dat het land meteen op slot moest. In onze straat in Bosch en Duin met weinig verkeer is het sereen wit en stil boven  een witte deken van zo'n cm of 5-10.

We maken van de nood een deugd en gaan in het bos wandelen met de hond. Ze hinkt nog een heel klein beetje na haar teenamputatie nu ruim twee weken geleden. De p.a. uitslag was plaveiselcelcarcinoom maar de snijvlakken waren (net) vrij. Volgens de dierenarts komt zo'n type kanker op die plaats vaker voor bij riezenschnautzers. Wij kennen ook twee voorbeelden.