Vandaag hoor ik dat het persbericht over de mooie resultaten van onze vaatchirurgen toch effect heeft gehad. Er is aandacht aan besteed in de TC Tubantia en in de 'Weekendkrant', één van de regionale huis aan huisbladen. Als je daar over doordenkt, is zo’n weekkrant eigenlijk een prima plek om de successen van het ziekenhuis te laten zien aan onze potentiële klanten.

Ik begin mijn dag met het toespreken van nieuwe medewerkers. Er is een nieuwe opzet gekozen. De flex-werkers (oproepkrachten) zijn ook welkom en dat betekent, denkt men, een grote opkomst. Dus is de bijeenkomst niet zoals tot nu toe in mijn kamer, maar in de bedrijfskantine. Geen optimale omgeving en nogal lawaaiig. Ook de opkomst valt tegen. De flexwerkers zijn nauwelijks komen opdagen. Misschien onvoldoende bekend gemaakt. Dus dat pakken we de volgende keer beter aan, weer gewoon bij de Raad van Bestuur. Principe is nou net dat nieuwe medewerkers starten op de bestuursvleugel, waar de koers van het ziekenhuis wordt bepaald en waar de meeste medewerkers zelden komen.

De fotosessie met een fotograaf hierna voor een foto bij een interview in het blad Medisch Ondernemen verloopt vlot. Bepaald niet mijn favoriete bezigheid, maar de sympathieke fotografe doet uitermate plezierig haar opdracht. Ik hoef niet verplicht te lachen of in een rare pose op een idiote plek te poseren. We zijn snel klaar. Hoop dat het straks in de werkelijkheid van het krantje niet al te hard schrikken is.

Met ons hoofd apotheek, officieel aangeduid als de gevestigd apotheker, bespreek ik de organisatie van de apotheek. Als we voorbereid willen zijn op de hoge eisen die ook aan de apotheek gesteld zullen worden, zullen we goed moeten kijken of onze huidige interne organisatie daar klaar voor is. Dat geldt ook voor de omgeving. Met wie wil en kan de apotheek nuttig samenwerken. Daarbij moeten we ook naar onze buurziekenhuizen kijken. Het wordt steeds duidelijker dat we waar mogelijk moeten proberen back offices te combineren.

Om half één vertrek ik naar Twickel. Ik ben met vele andere Twentse bobo's uitgenodigd voor een lunch die de Commissaris der Koningin aanbiedt aan de president van de Bondsrepubliek en zijn echtgenote en gevolg. Hare Majesteit vergezelt de Bondspresident, die op staatsbezoek is deze week. Het gezelschap is verlaat. Dat biedt gelegenheid kennis te maken met de andere gasten, ik schat een stuk of zestig of meer. Burgemeesters uit Twente, gedeputeerden, CEO's uit het Twentse bedrijfsleven, maar ook van grote organisaties als ons ziekenhuis, de UT, Saxion en het Twents Museum. Dus ontmoet ik ook Dorothee Cannegieter, die ik nog niet persoonlijk ontmoet had. Van haar hoor ik dat het Twents Museum geen streekmuseumfunctie heeft. Dat is de Twentse Welle in Roombeek, een combinatie van regionale geschiedenis, cultuur en natuur. Een unieke combinatie. Daar moet ik dan eens heen. Ik weet nog veel te weinig van de streek. Inmiddels komt het hoge gezelschap de fraaie brede trap op naar de bovenzaal. We worden voorgesteld aan de Duitse Bondspresident Horst Köhler en echtgenote en natuurlijk Hare Majesteit, die ik ken van een rijtje Haagse ontmoetingen, mede op basis van mijn oude functie. Of ik al ingeburgerd ben ik in Twente, vraagt ze me, wat ik beaam, al zullen anderen die vraag beter kunnen beantwoorden. Tot mijn verrassing zit ik aan de hoofdtafel met koningin en bondspresident, mevrouw Köhler, de CdK en echtgenote, de gastheer Christian zu Castell, bewoner van Twickel, de Duitse staatsecretaris van buitenlandse zaken en zijn echtgenote. Ik zit tussen mevrouw Köhler en mevrouw Boomgaarden, de vrouw van de Duitse staatssecretaris. Mevrouw Köhler was zeer geïnteresseerd in de beschikbaarheid van orphan drugs (weesgeneesmiddelen), waar ze zich zelf mee bezighoudt in Duitsland. Ik zal zien of ik haar kan laten berichten over het Nederlandse beleid terzake. Mevrouw Boomgaarden dankt haar Nederlands klinkende naam aan de Oost Friese afstamming van haar echtgenoot. Met haar en zu Castell hebben we een boeiend gesprek over traditie, beheer van cultureel erfgoed en de rol van families. Er werd mooi gesproken door de CdK en bondspresident. De relatie tussen Westfalen en Twente werd stevig onderstreept. Ik hoor voor het eerst dat Thorbeckes familie van hieruit naar Zwolle migreerde. Na een voortreffelijke lunch, bereid en geserveerd door Jonnie en Therèse Boer van sterrenrestaurant de Librije in Zwolle, vertrekken de gasten uitgezwaaid door de achterblijvers met de koninklijke bus naar vliegveld Twente.

Terug in het ziekenhuis gaan we weer voort met de najaarsgesprekken. Daarin zoeken we een balans tussen ambitie en vooruitgang en kostenbesparingen en dreigende erosie van de zorg. De noodzakelijke bezuinigingen lopen op tot zo'n zes procent.

Ik besluit mijn dag met de vergadering van het Petrus Camper Instituut. Ook een club, die waarden wil bewaren voor de toekomst, in casu die van de specialistische geneeskunde, maar wel in een moderne jas. We gaan volgend jaar een symposion houden over trends in de geneeskunde. Beetje futurologie. Hoe zullen we het vak over twintig jaar beoefenen? Welke substitutie zal er dan zijn? Wat brengt de interventieradiologie ons, de toepassing van stamceltherapie, tissue-engeneering, enz.

De weg is lang, maar anders dan de heenweg leeg en we zijn snel weer thuis in Twente. De afstand valt zo in de avondluwte dus best mee.

J. Herre Kingma