Ik zeg mijn bezoek aan ZON MW af i.v.m. een opkomend griepje. Ik blijf dus thuis. Mijn voornemen mijn blogachterstand weg te werken lukt maar zeer ten dele, want wordt doorkruist door een vloedgolf van telefoontjes.

Zaterdagavond hijsen we ons in avondkleding voor het gala van het orkest van het Oosten. Er is een ontvangst in het Muziekkwartier in aanbouw, gevolgd door een prachtig concert gewijd aan werken van Beethoven: de complete toneelmuziek van Egmont, met teksten van Wim T. Schippers, door hemzelf gesproken en verder de magistrale weinig uitgevoerde Wellingtons Sieg. Een stuk, waarbij de kanonsschoten van Wellington op zeer naturalistische wijze door de paukenist de zaal in werden 'geschoten'. In 1815 huilde het puibliek, dat geen beelden van de slag kende, uitbundig. Dat deden wij niet, wij zien de beelden dagelijks op de televisie, maar waren wel onder de indruk.

Na het concert bezetten we met een gezelschap van een man of twintig twee van de vele tientallen tafels in het muziekcentrum. Gasten van de Raad van Bestuur zijn de bestuurders en stafbestuursleden uit de ziekenhuizen uit Almelo. Hengelo en Winterswijk. We hopen hiermee de broodnodige samenwerking binnen ons werkgebied een slinger te geven. Het diner is geanimeerd en nuttig. We zijn allen overtuigd van de grote noodzaak samen te werken op terreinen van hoogcomplexe zorg. Naast ons zaten rector en voorzitter van de UT met hun gasten, veelal UT hoogleraren. Na het diner speelt het trio Tonny Eyck en zingt de operazanger Ernst Daniël Smid. Van mijn griepje merk ik weinig meer. Het bevestigt mijn idee over griep: in bed duurt het een week, buiten bed aan het werk, zeven dagen.  

J. Herre Kingma