Ik open de dag met mijn maandelijks interview voor onze web site met Jan Medendorp (bekijk de interviews hier). We praten over de verkiezingen, over de vraag hoe we de nieuwbouw financieren en over business process redesign (BPR). Dat laatste leeft toch nog niet zo als wij zouden willen. Het is ook een moeilijk verhaal en staat in de reuk van bezuinigen.

Het gaat om het anders besteden van middelen. We denken in de Raad van Bestuur na over de vraag hoe we de afdelingen en clusters kunnen laten meedelen in de marges, althans als we iets overhouden door efficiency verhoging. We denken aan een verdeling 1/3, 1/3, 1/3: 1/3 t.b.v. versterking eigen vermogen ziekenhuis, nodig in de zorgmarkt waar we als onderneming moeten functioneren, 1/3 als bijdrage aan een ziekenhuisbreed innovatiefonds volgens de Balkenende norm (2,5% bruto omzet) en tenslotte 1/3 dat de afdeling/RVE mag besteden aan de eigen ambities.

Vandaag ook mijn wekelijkse bezoek aan een afdeling, nu is dat de klinische neurofysiologie (KNF). Ik word opgehaald door het afdelingshoofd Barend Hilhorst. We beginnen in de koffiekamer waar ik met de twee neurologen/neurofysiologen Vliegen en Van Putten (hernieuwd) kennismaak. Ik krijg inzicht in de afdeling en ondertussen komt ook de bureaucratie van het ziekenhuis aan de orde, die soms remmend werkt. Dat geloof ik onmiddellijk. Ook wij zijn niet vrij van ‘paarse krokodillen’. Die moeten we samen bejagen, maar een minimum aan regelende en sturende bureaucratie zal altijd nodig zijn in organisaties van onze omvang. Een eerlijke gelijke behandeling vereist enige bureaucratie, al was het maar om het handelen van de leiding transparant te laten zijn en op basis van een inzichtelijke regel. De afdeling KNF is lang een eiland geweest in ICT opzicht maar wil nu integreren in het ‘continent MST’, zoals Barend het uitdrukt.

In het overleg tijdens de lunch met het Medisch Stafbestuur spreken we naast de gebruikelijke zaken, het going concern, over het voornemen van de Raad van Bestuur om de marges die BPR oplevert gedeeltelijk in de afdeling te laten. We zullen dat nader uitwerken. Ik moet eerder weg, want ik moet in Zeist optreden op het Strategie Forum Gezondheidszorg, één van de vele congressen over de veranderingen in de zorg. Ik moet spreken over de vraag hoe het is weer aan de ‘andere kant’ te staan na vijf jaar Haagse zaken.

Ik kom maar net op tijd aan in hotel Figi in Zeist, waar ik per ongeluk beland in een congres van Ballast Nedam. Kennelijk lijkt al dat bestuurs- en management dialect zo op elkaar dat het even duurt voordat ik door heb dat ik op het verkeerde congres rondloop. Ik spoed mij naar de bovenste verdieping, een bioscoop zaaltje op drie hoog, waar ik niet lang geleden nog een film zag samen met mijn dochter. Nu dus vóór de zaal en spreek ik zo’n vijftig man ziekenhuisdirecties en stafleden toe over de grote veranderingen in de gezondheidszorg, de ziekenhuiswereld in het bijzonder. Ik kan veel kwijt wat ik de laatste weken hier en daar heb gezegd en verbind dat met de plannen die we hebben met MST. Grootste gemene deler is dat er veel tijd gaat zitten in het vinden van een gemeenschappelijkheid in het ziekenhuisbedrijf. Accepteren van diversiteit en ‘soevereiniteit in eigen kring’ gaat heel ver en de kring is soms heel klein. Dientengevolge zijn er vele kringen en kringetjes, waar rekening mee moet worden gehouden en koste van het grote geheel. Ik krijg de groeten van Martin Van Rijn, Directeur Generaal Gezondheidszorg, die een uur voor mij sprak, maar al weer naar zijn Haagse stek is teruggekeerd. Martin is de grote architect van de stelselherziening en terecht vorig jaar tot de één na machtigste (na de Minister) in de zorg uitgeroepen, hoe zinloos die lijstjes ook zijn.

Ik ben voor het eerst in weken een hele avond thuis en dat voelt ongeveer alsof je even vrij hebt. Ik volg het lijsttrekkersdebat op de Televisie. Er wordt gestreden om wat de echte feiten zijn en wie de beste of eerlijkste moraal bezit. Er lijkt een zekere dominantie van politiek links als het om eigen perceptie van moraliteit gaat en het monopolie op de feiten zit meer in het centrum en iets rechts daarvan, volgens de daar aanwezigen. Wanneer je op de maan gaat staan of vanuit Afrika naar ons land zou kunnen kijken, zijn de verschillen niet zo groot als wel ervaren. Wel vind ik, dat de hele samenleving van SP tot SGP conservatiever aan het worden is. Normen en waarden, meer politie op straat, liever de eigen buurt dan de stad, liever de stad dan de streek, liever de streek dan het land, liever het land dan Europa. Dat vind ik zorgelijk. Ik houd van die prachtige – ik ken de auteur niet – uitspraak : think big, act small. Het verenigd Europa zorgt al meer dan vijftig jaar voor vrede op een continent dat daarvoor om de twintig dertig jaar in brand stond door de som van alle cultuur- en geloofsverschillen die we nu weer gaan uitvergroten, te beginnen in onze buurten, steden enzovoort.