Tijdens het weekrapport staan we uitvoerig stil bij de uitzending van Zembla over MRSA bij varkens. We hebben meegewerkt aan de uitzending maar waren toch wat argwanend. Dat blijkt niet nodig, want de uitzending was van behoorlijk niveau. Weliswaar hadden ze mijn commentaar over ons beleid t.a.v. werknemers die drager zijn van varkens MRSA eruit gelaten, net als dat van onze ziekenhuishygieniste en andere bestuurders.

De uitzending concentreerde zich op de microbiologen met hun tamelijk zwarte scenario's, maar de problematiek moeten we uitermate serieus nemen. Moeten we nu al ons personeel gaan screenen op deze vorm van MRSA met alle consequenties van dien? Nee, dat gaan we pas doen als dat beleid wordt, geadviseerd door het Staatstoezicht en/of het Centrum voor Infectieziekten van het RIVM.

Ik neem met Ellen de post door. Ik krijg een 6,1 op een schaal van 1 - 10 voor één van mijn optredens een week of wat geleden. De organisator had nogal stevig aangedrongen op mijn optreden, waar ik met lichte tegenzin gehoor aan heb gegeven. Die waardering wil ik niet bestrijden, daar moet je het meedoen. Misschien is de vaak beschouwende aard, anderen noemen je dan ‘vaag’ of weinig concreet, daar debet aan. In ieder geval is zo'n score veel te laag om alle inspanning en tijd die dit soort presentaties me kosten te kunnen rechtvaardigen. Om te beginnen neem ik me voor niet meer tegen mijn zin op te treden.

Mijn maandelijkse lunch vandaag heb ik met een groep fysiotherapeuten. Die hebben het niet makkelijk. Hun vak is de afgelopen jaren geconfronteerd met een aantal existentiële vragen. Welke behandelingen behoren tot de noodzakelijke zorg, wat is evidence based physiotherapy. Wat is de positie van de fysiotherapeut, hij/zij is geen zelfstandige behandelaar binnen het ziekenhuis, maar buiten het ziekenhuis mogen patiënten dat wel.

Na een korte inleiding krijg ik een pak koffie en een pakje gesorteerde koekjes aangeboden, een oude Twentse gewoonte als je op bezoek komt. We bespreken hoe fysiotherapeuten in de toekomst georganiseerd kunnen zijn in het ziekenhuis. Vanuit één pool gedetacheerd werkend binnen verschillende disciplines, of doorgespecialiseerd net als een medisch specialist met een vaste plek binnen één discipline. In het nieuwe ziekenhuis zie ik straks wel een zelfstandige plek voor de fysiotherapie in onze ‘winkeltraverse’ die het ziekenhuis doorsnijdend, het van Heeckplein en de Haaksbergerweg verbindt. De problematiek van het zwembad komt ook aan de orde. De nieuwbouw van het Vrouw en Kind Centrum leidt tot allerlei interne verschuivingen van afdelingen als gevolg waarvan het oefenbad helaas moet worden opgeheven. Dat betreurt men zeer en het ontbreken daarvan beschouwt men als een essentieel tekort van het therapeutisch arsenaal van de fysiotherapeut.

's Middags ontvang ik mr. Gaalman en de heer Weyerink uit Oldenzaal. Zij zijn bestuursleden van de Vereniging Behoud Oldenzaals Ziekenhuis. We bespreken de plannen die MST voor ogen heeft met MST Oldenzaal, zoals het electief behandelcentrum, waar de afgelopen tijd een haalbaarheidsstudie naar werd verricht samen met het bedrijf SIMED. Deze week neemt de Raad van Bestuur een besluit over de koers voor de komende jaren. Een voorgenomen besluit, want we zullen onze OR nog om advies vragen.

Om vier uur zie ik de heer Koldenhof van PGGM, met wie ik mijn pensioenarrangement op een rij zet. In MST ben ik inmiddels aan mijn vierde pensioenverzekeraar toe na respectievelijk ABP, specialistenpensioen, Nationale Nederlanden en nu PGGM. Dat kost altijd geld al die verschillende regelingen. Dat is dan de prijs voor een flexibele carrière, zullen we maar zeggen.

Om vijf uur spreek ik met een aantal specialisten van ons Thoraxcentrum over de positie van de cardioanesthesie. We bezien hoe we de hoge kwaliteit van ons thoraxcentrum kunnen vasthouden bij de druk van zware en lange diensten en productie op de specialisten daar. Dat is van groot belang gelet de schijnwerpers die gericht zijn op de hartchirurgie in Nederland na het debacle in Nijmegen. Ons hartcentrum heeft goed gedraaid de eerste twee jaar en dat willen we zo houden.

Tenslotte nog een ingelast overleg met het Medisch Stafbestuur over onze plannen met Oldenzaal, vooruitlopend op het overleg met de Raad van Commissarissen a.s. woensdag. We zijn het snel eens.

In de mist weg naar Bosch en Duin, maar onderweg valt het alleszins mee.