Om 11 uur hebben we halfjaarlijks overleg met de zorgeenheid Geestelijke Zorg. We praten over de gevolgen van de reorganisatie voor de 'RVE' Geestelijke Zorg. We delen de visie dat de R van RVE, die staat voor resultaatverantwoordelijk niet zo past op het werk van de Geestelijke Zorg.

Wel is het verstandig een overzicht te bieden aan iedere RVE wat GZ kan bieden en zelf ook enige statistiek bij te houden van de patiëntencontacten. We praten verder over de mogelijke rol van de GZ bij ons veranderprogramma STIPT, met stip op de T van toegewijd. GZ kan daar zeker een rol in spelen bijvoorbeeld bij het klinisch onderwijs en bij de introductie van nieuwe medewerkers. We spreken ook over de feed back aan medici en verpleegkundigen.  Ik noem het Engelse systeem van Clinical Governance, onderdeel van patientsafety beleid. Dat zijn bijeenkomsten op de werkvloer van alle medewerkers, waar werk, ervaringen en (bijna) fouten worden gedeeld ter lering en 'zuivering'. Het is geen panacee tegen de silent conspiracy, maar wel een weg naar meer openheid in een omgeving, waar veilig kan worden gemeld. Iets om ook eens in MST te verkennen, dunkt me. Fouten zijn sui generis nadelig, maar leer er dan tenminste van tot heil van de volgende patiënt.

Om twaalf uur naar Lattrop, de Holtweyde, waar we onder leiding van Hein Abeln de tweede conferentie over visie, strategie en lange termijn huisvesting houden. De stemming is goed.

Ik begin met een ultrakorte aftrap en resumeer doel en gewenste uitkomst. We hebben naar aanleiding van de eerste bijeenkomst op de Holterberg een visie op zorg geformuleerd, die we moeten vertalen in organisatie (mensen) , processen (werk), lange termijn huisvesting (stenen) en een goede ICT (informatie en communicatie).  Hein Abeln spiegelt de Twentse en MST ontwikkelingen aan de landelijke en plaatst ze in politieke, lees VWS- en NZA(zorgautoriteit)- context. Vervolgens een inzicht in de kijk van het grote bedrijfsleven op de gezondheidszorg door Herman Hazewinkel, CEO van Volker Wessels. Ik heb hem leren kennen in het innovatieplatform Twente en bezocht deze zomer het fraaie woonzorg-complex van Volker-W. in de buurt van Benidorm. Prachtig wonen met zorg en - als nodig - het verpleeghuis dichtbij op eigen terrein. Herman schetst scenario's waarbij commercieel en publiek bedrijf in publiek private samenwerking in allerlei denkbare mixen investeren, ontwikkelen en exploiteren. In Nederland zijn ook al ontluikende initiatieven. Die zullen er meer komen, nu de overheid zich terugtrekt uit de zorg. Met al onze plannen voor de binnenstad, maar ook Oldenzaal en Losser moeten we deze PPS-achtige routes serieus verkennen.

Onze bouwplannen kosten veel geld en daarover maakt met name onze medische staf zich zorgen. Onze CFO Bert Vos, schetste de kosten en vermogensontwikkeling van ons ziekenhuis in een paar scenario's. Bert’s voorgeschiedenis als econometrische modellenbouwer verraadt zich nu. Gek genoeg blijkt een snelle ontwikkeling, cq voltooiing van nieuwbouw binnen een jaar of 6-8 nog het meest voordelig en het gunstigst voor onze vermogenspositie. Er maakt zich van ons gezelschap een soort euforie meester, een beetje aanvoelend als een bevrijding. De conclusie is eigenlijk dat de komende geplande liberalisering van de ziekenhuisbouw ons niet zozeer in de kou zet, zoals je zou kunnen denken, maar onze mogelijkheden juist vergroot. De ervaringen van Albertjan Peters, onze langstzittende commissaris, bevestigen ons gevoel alleen maar. Albertjan bouwde de Haagse Hogeschool en later Saxion in Enschede. Minder meters, modernere gebouwen waarin hedendaagse en doelmatiger werkwijzen leiden tot economischer en vaak ook inspirerender gebruik. We sluiten af in grote eensgezindheid. Er is veel 'positieve energie' vrijgemaakt vanmiddag. Een window of chance and change in een tot nu toe wat bedrukt aanvoelende omgeving.  Die positieve energie moeten we vasthouden en  overdragen op onze 4000 collegae, die in MST-Enschede, -Haaksbergen, -Losser en -Oldenzaal  aan het werk waren tijdens onze vergadering en met wie we samen het ziekenhuis vorm geven.

Ik spoed me om zes uur naar de Domus Medica in Utrecht, de domus is het nationale 'clubhuis' van de dokters, cq de Maatschappij Geneeskunst waar we met het Petrus Camper Instituut vergaderen. Het PCI richtten we op bij de fusie van de LSV en NSF in de Orde van Medisch Specialisten eind 1996 en was en is bedoeld als de chambre de reflection voor de Orde. Vanavond gaat het over taakherschikking tussen verpleegkundigen-nurse practitioners en artsen-specialisten. Verder natuurlijk de grote actualiteit. Wie is de baas in het ziekenhuis? (zinloze vraag overigens) en de vraag of de marktwerking invloed zal hebben op de kwaliteit.

Thuis kijk ik - NOVA kan me niet boeien vanavond - naar het laatste stukje van ER. Heroïek en romantiek of modern drama met de klassieke eenheid van tijd, plaats en handeling. De spoedeisende hulp, zoals die prozaïsch in het Nederlandse ziekenhuis heet, blijft één van de mooiste plekken om te werken, zeggen vooral de mensen, zoals ikzelf, die er niet werken.