Van vakantie komt niks meer.  De afgelopen dagen de hele dag door telefoons, mailen,  sms'en, overleggen en interviews over de zaak Jansen (Jansen Steur). In Radio 1 reageer ik woensdagmiddag op Tom Zijlstra, zelf ook in de uitzending. Zijlstra was medebestuurder van MST tussen 2001 tot 2004 en als zodanig betrokken bij de kwestie. Hij geeft opening van zaken over het gebeurde, maar overlegt helaas niet tevoren met de nu zittende Raad van Bestuur, die sinds vorige week in toenemende staat van paraatheid is. Des te meer betreuren wij zijn Alleingang in dezen. Zijn openheid is goed, maar komt te laat. Vijf jaar te laat. De schade die nu optreedt, was ongetwijfeld beperkter geweest als vijf jaar geleden of nog eerder, openheid was geboden over de toedracht, die ook nooit aan onze Raad van Bestuur is overgedragen. Die avond geeft Zijlstra zijn visie nog eens in Pauw en Witteman Een belangrijke vraag, die in de discussie opkomt is in hoeverre de schade voor Jansen en de reputatie van het ziekenhuis afgewogen moeten worden tegen de schade voor de patiënten. Destijds heeft het bestuur van het ziekenhuis de afweging gemaakt te zwijgen, mogelijk met het oog op die reputatie. Vandaag de dag zouden we dat niet meer zo doen en persoonlijk zou ik het in die tijd ook niet zo aangepakt hebben. Ik geloof werkelijk dat openheid over fouten en disfunctioneren de enige weg is naar verhoging van patiëntveiligheid. Alleen daarmee kunnen we het vertrouwen onderhouden van patiënten in dokter en ziekenhuis.

Donderdag 22 komt TCTubantia met een groot stuk over de kwestie Jansen, deels op basis van een interview met mij.  Ik kan mij goed vinden in de weergave in de krant. In de loop van de dag meldt NOVA zich, die mij wil laten reageren op de uitspraken van Tom Zijlstra. Daar voel ik bar weinig voor, wel om in een breder kader in te gaan op de doofpotcultuur en hoe nu met deze en dit soort kwesties om te gaan. Openheid en onafhankelijk onderzoek zijn daarin sleutelwoorden. Dus gaan we s' avonds op pad naar Hilversum naar NOVA. Na het vrij gebruikelijke inleidende filmpje, dat de zaak kort samenvat, krijg ik een rijtje vragen van presentator van dienst, Twan Huys. So far so good. Ik spreek over de oude cultuur, waar zwijgen de regel was. Oude cultuur is niet het zelfde als foute cultuur, al is het wel een cultuur, die ons nog steeds in de weg zit en weg moet. Dan verschijnt voor mij, geheel onaangekondigd, letselschadeadvocaat Yme Drost life, gezeten naast zijn open haard vanuit Twente. Hij vertelt het verhaal van de vele claims, die bij hem zijn binnengekomen en gaat in meer detail in op de zaak rond mevr. Damink. Zij had al eind vorige eeuw de onjuist gebleken diagnose Alzheimer gekregen, die door neuroloog Jonker tevens Alzheimer deskundige in Amsterdam werd teruggedraaid. Zij ontving daarvoor schadevergoeding en later ook in een tweede zaak opnieuw een vergoeding, die het karakter van zwijggeld had. Alleen al de schijn van zwijggeld, of dat nu het geval was of niet, doet mij besluiten ter plekke in de uitzending haar zogenaamde 'spreekverbod' op te heffen. Ik kan nauwelijks horen wat Yme Drost zegt, in tegenstelling tot de presentator en anderen, die hem via hun oortje volgen. Met uiterste inspanning luisterend, liplezend en wetend wat de issues zijn, lukt het toch passende antwoorden te geven op de vragen, die gesteld worden. Een zeer ernstige naar ik aanneem technische fout, die een enorme handicap is in dit toch al lastige interview, waarin ik moet balanceren en alle zeilen moet bijzetten om mijn punten te maken en ten minste vast te houden. In de nazit met de NOVA crew, incl. Twan Huys, praten we in goede atmosfeer na en biedt men verontschuldigingen voor dit technisch falen. Na terugkomst thuis, zie ik de uitzending in de herhaling en ben niet ontevreden met het eindresultaat. Overigens, als Yme Drost gelijk heeft, dat het ziekenhuis niet voldoende zou meewerken in de informatieverstrekking,  dan zullen we dat corrigeren. Alles binnen het redelijke, ik sprak ook één van de getroffen patiënten, die ontevreden was met het uit te keren schadebedrag door de verzekeraar en een extra financiële inspanning van het ziekenhuis vroeg. Het ziekenhuis stelt zich op het standpunt bovenop de door de verzekering uitgekeerde bedragen geen betalingen te doen.

Vrijdag 23 wil het NOS journaal ons voor de camera. We besluiten dat niet te doen. Er is een commissie van onderzoek, waarvan de namen van twee personen bekend zijn gemaakt, die straks met analyses en conclusies moet komen, daar gaan we nu niet verder op vooruit lopen.  s' Avonds is er op de televisie weer uitgebreid aandacht voor de zaak. Zowel RTV-oost als NOVA laten mevrouw Damink aan het woord, die haar aangrijpende verhaal vertelt. Het is uitermate te betreuren dat wij dit allemaal nu, bijna acht jaar later, pas te horen krijgen.

Zaterdag 24 gaat de volkskrant op pagina twee in op de zaak en de zwijgcultuur rond medische fouten en disfunctioneren en laat mij daarin uitgebreid aan het woord. De Volkskrant meent ook dat de huidige Raad van Bestuur eerder onraad had moeten ruiken met de grote reeks van zaken. Ik kan dat begrijpen, maar voor ons was de zaak afgesloten in 2004 en zijn de schadeclaims correct afgewerkt. In het weekend vergaderen we op een zacht pitje door en bereiden we een goeie aanpak voor de komende week voor.

J. Herre Kingma