Maandagmorgen rij ik samen met Marianne Lensink naar Enschede. Er is weer file bij de afslag Borne, zo lang zelfs dat we pas ruim na negenen in het ziekenhuis arriveren. We breken in in het overleg van clustermanagers en nemen de highlights van de afgelopen week door. We staan uitgebreid stil bij de storm van donderdag en de stroomuitval, die zo dreigend leek dat het crisisteam bijeen is geweest en de bedrijfshulpverlening (BHV) in actie kwam. Petje af voor alle betrokkenen, die met grote inzet en je zou bijna zeggen met 'routine' deden wat nodig was.

Met het afdelingshoofd van de IC, de betrokken clustermanager en Marianne Lensink praten we over de IC in ons huis, nu eens even niet omdat er MRSA of ESBL geconstateerd zou zijn, maar over de vraag hoe we onze werkwijzen en procedures slagvaardiger en effectiever kunnen inrichten, richtlijnen handhaven enz. We praten al enige tijd hierover mede naar aanleiding van het inspectierapport najaar 2005, waarin de IC van MST bekritiseerd werd om haar wijze van organisatie. De Raad van Bestuur is ook aan zet, want de huisvesting vraagt om fundamentele aanpassing naar het voorbeeld van de nu twee jaar oude IC in ons Thoraxcentrum.

Ik moet op tijd weg naar Utrecht, waar ik de vergadering moet voorzitten die besluit over de NEN norm voor het veiligheidsmanagementsysteem dat alle ziekenhuizen in 2008 operationeel moeten hebben. We hebben drie uur de tijd en benutten die ook helemaal om de graduele verschillen in benadering van patiëntveiligheid tussen de medisch specialist, de Raad van Bestuur, de ondersteunende diensten en de verpleging te overbruggen. Heel goed dat deze norm er komt. Lijkt misschien allemaal weer heel bureaucratisch en we moeten ook ons best doen dat zo veel mogelijk te voorkomen, maar veel belangrijker is dat dit de enorme omslag over dit onderwerp reflecteert, die heeft plaats gevonden sinds 2000. Toen werd patiëntveiligheid geagendeerd met het Amerikaanse rapport "to err is human". De inspectie en het CBO zijn daarmee het land en de pers ingegaan, wat aanvankelijk leidde tot de reactie dat dit geen Nederlands probleem was. Niet dat we dat konden boekstaven met cijfers, maar de extrapolaties, 3000-6000 vermijdbare doden per jaar in de Nederlandse gezondheidszorg vond men onrealistisch, zelfs een beetje bangmakerij naar de patiënten. Dat is dus veranderd; dit voorjaar komen de eerste Nederlandse cijfers over patiëntveiligheid naar buiten uit het onderzoek door EMGO/NIVEL.

Om kwart over zeven vertrek ik naar het Arsenaal in Naarden, waar we een afscheidsdiner hebben met Bob Keim, die van juli 2005 tot oktober 2006 interim lid van de Raad van Bestuur was. Verder zaten Sabrina Franken en Linde Maas aan. Ze hebben MST door een heel lastige periode geloodst na de bestuurscrisis voorjaar 2005 en daarmee de komst van de nieuwe Raad van Bestuur vergemakkelijkt.