Mijn eerste gang vandaag is naar het stemlocaal in de Wijngaard, het verpleegtehuis om de hoek bij ons in Bosch en Duin. Ooit werd mijn grootmoeder er na een CVA verpleegd. Toen een oude villa, nu een modern, prettig ogend en voelend huis, alle rapporten van de inspectie (met mijn handtekening) over de erbarmelijke toestanden in de verpleeghuizen logenstraffend. Ik stem al jaren liberaal en dat doe ik nu ook. Als Arthur Docters van Leeuwen zich niet had teruggetrokken, had ik een voorkeursstem op hem uitgebracht.  

Ik ben wat later in het ziekenhuis, daar word ik opgehaald door Ronald Oolderink, medewerker logistiek. We beginnen met koffie met de medewerkers van vervoer en logistiek in de kantine, de meeste in bordeaux rood overhemd. Daar zit ook een groepje van de financiële administratie, allemaal dames, die ik ook de hand schud. Ik zal hen bij een later bezoek aan hun afdeling wel eens spreken. Met de mensen van de logistiek en het vervoer, allen mannen, praat ik een kwartiertje. Ook onder hén werken er velen al tientallen jaren in het ziekenhuis. Eén van de medewerkers merkt op - we hebben het over het bedrijf, de verkiezingen voor de tweede kamer en alle opmerkingen door politici over efficiënter werken - dat hij zich  ergert aan de roep om meer efficiency, want ze werken heel hard op hun afdeling. Ik beaam dat, maar leg uit dat efficiency niet zozeer harder werken is, maar effectiever en slimmer. Als voorbeeld geef ik de brug, als fusie medium gebouwd tussen Ariënsplein en Haaksbergerstraat, resp. de ziekenhuizen Stadsmaten en Ziekenzorg. Al het vervoer over en weer van patiënten, post en materialen betekent hard maar inefficiënt werken en lopen. En dan heb ik het nog niet over de stookkosten. In 2008 bestaat MST twintig jaar. Dat het nog niet van een nieuw ziekenhuis op één  locatie is gekomen de afgelopen tien jaar is echt een heel grote handicap en kostenpost en dus zeer inefficiënt. Anders gezegd, met hetzelfde geld en dezelfde mensen zouden we in een modern ziekenhuis op één locatie een enorme efficiencyslag kunnen maken.

Na de koffie gaan we naar het laad- en losstation, het is een krappe boel, want niet meegegroeid met de groei van het MST. Ik zie diverse magazijnen, steriel en niet steriel. De meeste indruk op mij maakt het formulierenmagazijn van Johan ter Huurne. Hier liggen, strak gestapeld in een reeks van stellingkasten, alle formulieren die ons ziekenhuis kent. Dit is dus het 'magazijn - of moet ik zeggen metafoor - van onze bureaucratie'. Duizenden blanco formulieren liggen hier te wachten op invulling en vertegenwoordigen daarmee een veelvoud minuten invulwerk. Na mijn rondgang langs de magazijnen bezoek ik Alex Becker en zijn staf. We hebben het over uitbesteden, outsourcen, inhuren, of gewoon ouderwets zelf doen. Gek genoeg zit daar ook een inhoudelijke kant aan. Vorig jaar was ik spreker bij de lancering van het WHO 'Global program on patient safety' in het gebouw van de Verenigde Naties in Genève, georganiseerd door mijn toenmalige Engelse collega en chief medical officer  Sir Liam Donaldson. Het motto was 'cleaner care is safer care".  Schoon werken dus, handen wassen en een schone omgeving dringen ziekenhuisinfecties terug met relatief eenvoudige middelen. Dat is van alle tijden en werelddelen en bereik je ook door degenen die schoonmaken, geoutsourced, ingehuurd of in dienst van het ziekenhuis, onderdeel van je team te maken en zo samen met de staf van de afdeling te laten bijdragen aan het terugdringen van ziekenhuisinfecties. De apotheek van ons ziekenhuis werkt nog steeds - of weer - zo, tot tevredenheid van allen. Hierna word ik naar de postkamer gebracht,  waar ik hoor dat het toenemend mailverkeer nog niet heeft geleid tot een afnemende poststroom. Tenslotte doe ik de linnenkamer aan, waar de dames mij de ‘backoffice’ laten zien, van waaruit alle uniformen dagelijks schoon het ziekenhuis ingaan. Het pak van Sint Nicolaas ligt er ook. Helaas is er geen budget meer voor de stomerij. De afdelingen, die het pak lenen voor de Sint, moeten het voortaan weer schoon terugbrengen, zo luidt de oplossing. Ik doe nergens toezeggingen aan medewerkers op de afdelingen tijdens mijn rondgang, maar voor een schone tabbert van de Sint wil ik me wel sterk maken.  Dat moeten we voor 6 december kunnen oplossen, voor hij weer naar Spanje gaat.  

Op mijn kamer teruggekomen, bel ik met René Peeze, de voorzitter van de OR. Ik leg hem uit dat het voorzittersoverleg van RvB, Medisch Stafbestuur, OR en Cliëntenraad aanstaande maandag niet doorgaat tot mijn spijt. We zoeken naar een andere mogelijkheid de OR tijdig maar ook structureel te betrekken bij de voorgenomen plannen tot verandering van ziekenhuis en organisatie. Hetzelfde geldt voor de Cliëntenraad. Mark Vos, de voorzitter, bel ik later met dezelfde boodschap. Met het Medisch Stafbestuur vergaderen we iedere week, dus daar kan het mee in de wekelijkse routine.

In het overleg MSB en RvB praten we over de opbouw van de resultaatverantwoordelijke eenheden (RVE's) onder de medisch manager en bedrijfskundig manager. Milto Christopoulos komt met een voorstel, c.q. eerste ontwerp de komende weken. Ik moet iets eerder weg, want spreek op het jubileumsymposium van KNO arts Willem Kersing. Willem is een bevlogen dokter, ook amateur musicus en medisch begeleider van de Nationale reisopera. Ik open het symposium en zeg o.a. dat musicerende artsen bevoorrecht zijn. Het helpt hen een goede arts te zijn, dat geloof ik tenminste. Bewijzen kan ik het niet. Helaas is mijn agenda zo vol dat ik niet kan blijven. Zelf had ik altijd een enorme hekel aan de bobo's die na hun inleidend praatje er meteen vandoor gaan. Ik ben in mijn positie geen haar beter, zo blijkt maar weer, maar zie echt geen andere mogelijkheid.

Die middag rapporteert de Inspectie mij namelijk over haar bevindingen rond de kwaliteit van de radiotherapie. Het is eigenlijk geen rapportage, maar een indruk. Het definitieve rapport volgt. Ik ken het team heel goed uit mijn vorige functie. De rollen zijn nu echt omgedraaid. De opbouwend kritische toon kan ons helpen te verbeteren. Wordt vervolgd.

Het laatste onderdeel van de dag is de bespreking met de gebruikersgroep ICT. De groep is wat uitgedund en bevat nog voornamelijk medisch specialisten. Het ziekenhuis moet hen dankbaar zijn, want zij hebben het afgelopen jaar gezorgd voor een stevige strategisch fundament onder de ontwikkeling en uitbouw van onze ICT. De RvB moet nu beslissen over een investering van een bedrag ordegrootte acht cijfers. We lieten ATOS Consulting deze zomer een second opinion geven op het plan en de ICT status quo in ons huis. De uitkomst daarvan was positief, al is er kort gezegd sprake van nogal fors ondergebruik van de mogelijkheden. Daarin verschilt het ziekenhuis niet van de gemiddelde PC gebruiker thuis overigens, die ook maar een klein stukje van zijn PC gebruikt door gebrek aan gebruikerskennis. De gebruikersgroep wil snel voort, de RvB, net binnen, wil behoedzaam verder, gelet de enorme investering en - nog belangrijker - de noodzakelijke vervlechting met de organisatieontwikkeling, het herontwerp van werkprocessen en last but not least de lange termijn plannen voor huisvesting. De gebruikersgroep is bang voor een standstill, maar daar is naar onze mening geen sprake van. We zullen op de kortst mogelijke termijn een 'meetlat' maken waarlangs we de noodzakelijke investeringen zullen leggen, c.q. toetsen. Een dergelijke benadering hebben we ook gekozen in het zicht van de nieuwbouw van het ziekenhuis tav de nieuw- en verbouw binnen de huidige huisvesting. De quick wins, die in het vizier liggen, moeten wel quick worden gerealiseerd, vinden wij allemaal, dan nemen we ook het gevoel weg dat deze RvB niet verder zou willen met de plannen voor de ICT infrastructuur.

Thuis breng ik de avond door voor de buis met de uitslagen van de verkiezingen voor de TK. In beurstermen zou men zeggen dat de markt volatiel (= zeer beweeglijk) is. De uitslagen wisselen de laatste jaren steeds sterker, zowel naar links als naar rechts. Het politieke landschap is niet meer middle of the road, soms wat meer naar links en dan weer meer naar rechts. Het kiezersvolk wil grote duidelijkheid van haar leiders. Wie duidelijk was, werd beloond. Ook al werd die duidelijkheid wel eens gegeven waar die er helemaal niet is. Daar kom ik nog op terug.