Vandaag belooft het een rustige dag te worden. Tijdens de Raad van Bestuursvergadering wordt er getrakteerd op tompoezen, omdat ik de zgn. influencer of the year prijs heb gewonnen. Wat de prijs precies inhoudt, weet niemand. Er gaat geen belletje rinkelen. PR zal even afwachten totdat ze ergens iets gevonden hebben op een website of anderszins. Google helpt ons ook al niet verder. De Raad van Bestuur besteedt verder een deel van zijn vergadertijd aan het afhechten van de benoemingen van de bedrijfskundig managers.

’s Middags is de bijeenkomst van het ROAZ, het regionaal overleg acute zorg. Dankzij de prima voorbereiding verloopt de vergadering vlot. De indruk bestaat dat we goed op koers liggen ten opzicht van andere regio’s. Over een aantal acute zorg protocollen is afstemming bereikt tussen de diverse stakeholders. Opvallend is wel dat met deze protocollen de afhandeling van de acute zorg sterk kan verbeteren, maar dat dan de interne procedures van de ziekenhuizen ook nog eens aangescherpt zouden kunnen worden. Soms is de zgn. door to needle time bij een patient met een CVA tussen een uur en anderhalf uur. De door to needle time is de tijd, die verloopt tussen binnenkomst van een patiënt met een CVA en het moment dat het infuus met stolseloplossend middel (thrombolyse) daadwerkelijk wordt aangesloten. En dan geldt: time is brain.  Dat zou veel korter moeten, anders wordt onvoldoende geprofiteerd van de snelle aanvoer van de patiënt. Die ontwikkelingen hebben we op dezelfde wijze gezien toen bijna twintig jaar geleden de thrombolyse van het hartinfarct werd ingevoerd. Hier ligt een taak voor het ziekenhuis om de omstandigheden te optimaliseren en voor de dokter om er voor te zorgen dat het protocol strak wordt uitgevoerd.

Omstreeks vier uur hebben we het overleg met de RVE Geestelijke Zorg. Ook zij worden consequent aangeslagen voor hun aandeel in de bezuinigingen. Dat is niet eenvoudig, want hun bescheiden middelen zijn voor het overgrote deel ingezet bij hun werk aan het bed. Toch heeft men nog een bijdrage boven water gehaald. Daar laten we het bij, want een hogere taakstelling zou alleen nog kunnen worden bereikt met afslanking van de inzet van de geestelijke zorg zelf. Dat is niet aan de orde. We praten nog even door over de inhoud en komen te spreken over het ethisch beraad. Dat blijkt zich in een langzaam stijgende populariteit te verheugen, nu ook in toenemende mate van artsen.  Ook staan we stil bij onze wijze van bejegening onderling. Het korte lontje is ook in het ziekenhuis doorgedrongen. Hoe het juiste midden te vinden tussen tolerantie, beheersing en terechte opwinding bij grensoverschrijdend gedrag.

Tenslotte krijgen we inzicht in de gedachten- en planvorming rond onze vestiging Oldenzaal. Daar is inmiddels beweging, de gemeente heeft grote plannen met het stationsgebied, waar ook onze locatie op aansluit. Er is geleidelijk meer belangstelling voor het onderdeel EBC (electief behandelcentrum, waar de planbare behandelingen worden gegeven), deel 1 van ons besluit over Oldenzaal dit voorjaar. Er is ook vooruitgang op het tweede deel van ons besluit, de realisatie van eerstelijns/transmurale zorgfaciliteit. Het derde deel, de verkenning naar de mogelijkheid van een woonzorgcombinatie is minder actueel, omdat de hoeveelheid ruimte die overblijft hiervoor bescheiden is. Er worden schetsen getoond hoe een en ander met respect voor de oorspronkelijke bouw en met name oude gevel kan worden gerealiseerd.

Vanavond gaan we uit eten met onze bestuurs- en adminstratieve staf, de secretarissen en secretaressen. De keus is gevallen op Borne, en wel het indrukwekkende Dorset Mansion House. Het was niet simpel om een gaatje te vinden in ons aller agenda’s. Toch is het belangrijk dat we als ‘RVE RvB’ naast het stugge doorwerken, soms onder hoogspanning ook eens iets leuks doen met elkaar. Een mooie ambiance, het Dorset Mansion House. Wel een vreemde naam voor een voormalig huis van een textielfabrikantenfamilie. Ik begrijp dat het zo genoemd is naar het Dorset regiment dat Borne bevrijdde in 1945.

J. Herre Kingma