Vanmorgen ontvang ik de nieuwe groep coassistenten in de bestuurskamer. Anders dan de eerste keer beperk ik me op verzoek van onze nieuwe coördinator longarts n.p. Jaap Klein nu tot een uitleg van de organisatie ziekenhuis, inclusief alle nieuwe uitdagingen, al geef ik en passant - het bloed kruipt waar het niet gaan kan - toch ook mijn visie op de rol van de co-schappen in de

vorming tot arts.

In mijn reguliere overleg met de voorzitter van het Medisch Stafbestuur spreken we de bijeenkomst met de medisch coördinatoren later die dag, voor. Het begint zo langzamerhand wel een beetje menens te worden met de maatregelen uit de kaderbrief. Uiteindelijk is het de voorschrijvende vulpen van de dokter die grotendeels de kosten uitmaakt. Over de lijn zijn we het wel eens. Wordt in de namiddag vervolgd.

Om één uur ontvangen we burgemeester en wethouders van Enschede. Hoofdonderwerp is straks het slaan van de eerste paal voor het Vrouw Kind Centrum (VKC), maar eerst praten we over de toekomst van het ziekenhuis, dat in het centrum van de stad blijft. Harry Abels van IAA en stedenbouwkundige Ton Schaap geven een presentatie over mogelijke configuraties en ruimtelijke inpassingen. Er is een redelijke consensus over de richting van denken en ontwerp. Uitgebreid spreken we over wat wel de Achilleshiel van het plan genoemd mag worden, het verkeersscenario, lees de bereikbaarheid van het ziekenhuis. Wij hebben daar ideeën over en willen ons aandeel daarin leveren, maar de stad is evenzeer aan zet, zonder dat gaat het niet. We zijn weliswaar een particuliere instelling, maar vervullen een bij uitstek maatschappelijke functie, die mag rekenen op een hoge prioriteit bij de burger en dus moet kunnen rekenen op facilitering door de - in dit geval locale - overheid. Zeker is dat onze visie redelijk parallel loopt met de visie van de stad op haar toekomst. We spreken ook over de rol, die het ziekenhuis kan vervullen in de 'wijk'gezondheidszorg. De gemeente wil op wijkniveau zorgvoorzieningen realiseren. Het past in onze visie om de (vooral chronische) zorg waar mogelijk zo dicht mogelijk bij de patiënt te leveren, maar een dergelijk initiatief moeten we niet willen zonder een hoofdrol voor de eerste lijn, ic de huisarts.

Om drie uur vetrekken we naar de Spectrumzaal aan de Haaksbergerstraat, van waaruit de 'eerste paal handelingen' zullen plaats vinden. Cees Berger, de kwartiermaker van het VKC, praat als een volleerde conferencier de programma-onderdelen aan elkaar. Ik houd een verhaal, de burgemeester en tenslotte weer Cees Berger zelf. Dan vetrekken Peter den Oudsten en ik naar de bouwput, waar we het sein geven voor de eerste paalslag. Een paar kinderen, een jongetje, die recent een niertransplantatie onderging en een meisje met taaislijmziekte, trekken het heiblok omhoog en laten het neerdalen, de eerste paal is geslagen, over anderhalf jaar moet het allemaal klaar zijn. We zijn intussen via de video gadegeslagen door de toeschouwers in de spectrumzaal, voor het overgrote deel medewerkers en specialisten van het VKC. En dan is er champagne en andere spiritualiën, foto's, interviews en bovenal een goeie sfeer. Die staat garant voor succes, naast de impuls die van een nieuwe inspirerend gebouw uitgaat. People create buildings and buildings create people, zei Churchill ooit. En dit is pas het begin van de totale nieuwbouw van ons ziekenhuis.

Aansluitend back to reality. We spreken met de medisch coördinatoren in aanwezigheid van de clustermanagers. Nog eens leg ik de situatie van ons ziekenhuis uit in de context van de snel veranderende gezondheidseconomie in ons land. We zullen te maken krijgen met ongeëvenaarde prijsdruk, met oplopende kostprijzen als we geen maatregelen nemen. Tegelijk moeten we meer dan ooit innoveren en investeren om een aantrekkelijk ziekenhuis te blijven, niet in de laatste plaats integrale nieuwbouw. Dat vraagt gedreven ondernemerschap, als ware het ziekenhuis ieders persoonlijk eigendom en onderneming. De reacties zijn opbouwend. Er zijn ideeën, men vraagt ook hoe te handelen. Die hulp zullen we bieden.

We sluiten de dag af met een diner met de heren van PLEXUS Jaap Maljers en Marc Berg met de heren van onze verzekeraar MENZIS. Roger van Boxtel laat zich excuseren. Hoewel we elkaar regelmatig tegenkomen, lukken officiële afspraken zelden. Het onderwerp ligt in het verlengde van wat we een week geleden bespraken. Hoe kunnen we productmarktcombinaties maken waarin wíj kunnen excelleren en die MENZIS graag inkoopt voor haar verzekerden ook van buiten ons adherentiegebied.

J. Herre Kingma