Ik bezoek vandaag de najaarsvergadering van de Nederlandse Vereniging voor Cardiologie (NvvC). Ik ben nog steeds geregistreerd cardioloog, zij het n.p. (niet praktiserend). De ledenvergadering wordt voorgezeten door Harry Crijns, hoogleraar cardiologie in Maastricht. Hij kwam binnen als jonge assistent in opleiding begin jaren '80 in Groningen toen ik zo'n beetje klaar was met de opleiding. Hij leidt de vergadering, laten we zeggen onconventioneel, er wordt niet gestemd over besluiten, waar dat hier en daar wel logisch geweest zou zijn. Zoiets kan als de leden in de vergadering welwilllend en meegaand zijn, zoals vanmorgen. Het tegenovergestelde heb ik ook wel meegemaakt, waar een zeer ervaren voorzitter met zeer redelijke voorstellen het onderspit dolf in een onwillige en tegendraadse vergadering met kennelijk een verkeerd sentiment. De voorzitter van de beroepsbelangencommissie meldt dat er volgend jaar door de invoering van het wettelijk vastgesteld uurhonorarium medisch specialist van € 132 ± 6,- omzetdalingen tot veertig procent kunnen optreden. Dat zal niet zelden maatschappen met hoge omzetten betreffen, maar dit soort groteske effecten kunnen wel tot grote onrust en averse reacties leiden. Een geleidelijke afbouw met een zachte landing was verstandiger geweest. Er is niettemin géén noemenswaardige opwinding in de zaal. Misschien verwachten betrokkenen dat het zo'n vaart niet zal lopen. Daar houden we het dan maar op.

Aan de orde komt ook de benoeming van de raad van toezicht (RvC). De inmiddels sterk in ledental gegroeide NvvC heeft in de voorjaarsvergadering besloten tot de instelling van een RvC. Die moet in de plaats komen van het huidige algemeen bestuur. In juli ben ik benaderd hiervoor door de voorzitter van de NvvC. Inmiddels zijn er nog drie personen benaderd, die allen hebben toegezegd. Het betreft de Nijmeegse Canisius cardioloog Don Herzberger, tevens mijn oud collega in het WCN bestuur, verder Mr Paul Witteveen, advocaat bij van Doorne in Amsterdam, die ik al ken sinds de jaren '80 en Ir. Boudewijn Dessing, vorig jaar teruggetreden als voorzitter van VGZ en tot begin jaren '90 algemeen directeur van het Sint Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein, waar ik destijds staflid cardioloog was. De voorzitter stelt ons voor en wil bij acclamatie benoemen. Maar dat gaat cardioloog Jacob Six te ver. Hij merkt - overigens terecht - op dat de leden wel erg weinig gelegenheid gehad hebben tot inspraak. De aankondiging van de kandidaten was te laat, waardoor er geen tegenkandidaten konden worden gesteld. Daar staat tegenover dat het type functie en de statuur van de externe kandidaten, die zijn voorgehangen. zich ook niet zo leent voor openbaar debat en ook ongebruikelijk is. Voorzitter Crijns loodst ontwapenend zelfverzekerd ook dit voorstel zonder stemming door de vergadering. Ik volg een deel van het wetenschappelijk programma en vertrek op tijd naar Enschede.

Vanavond zullen we het benefiet diner in het Volkspark bijwonen dat de coassistenten georganiseerd hebben. Stafdiners zijn er al jaren niet meer en het leek hen een goed idee de specialisten, hun assistenten en natuurlijk de coassistenten zo ongedwongen bij elkaar te brengen. Het goede doel geeft daaraan extra cachet. De stemming is goed, er hadden nog wel wat meer specialisten mogen komen, maar degenen die er wel zijn dragen bij aan een goede atmosfeer én, niet te vergeten, ook substantieel aan het goede doel, een AIDS kliniek in de Congo. Naast de hoofdsponsoring door de RABO Enschede wordt door extra bijdragen die een aantal maatschappen vanavond toezeggen (en ook de Raad van Bestuur doet een duit in het zakje), ruim 48 duizend euro opgehaald. Dat overtreft verre de verwachtingen. Al met al een geweldig initiatief van de co's, hulde!

J. Herre Kingma