Het is opvallend rustig, niet zo opvallend eigenlijk want het is krokusvakantie in Twente. Dat merk je ook meteen aan je werkdag. De hectiek van alle dag is er af, je leest zowaar even de krant op het secretariaat.

Ik word ondervraagd over de verontwaardiging de afgelopen dagen in de media over het ontbreken van patiëntveiligheid. De communicatieafdeling vindt dat wel iets voor onze website. Ik praat over de berichten in het AD over falende artsen, die vrijuit gaan en gisteren het rapport van de Inspectie over de gebreken in het preoperatieve proces. De inspectie heeft overigens gelijk, daar kan en moet veel verbeteren, ook in ons huis, waar we nog steeds geen preoperatieve screening (POS) hebben. Mijn mening is te lezen op de MST site ( http://www.mstwente.nl/nieuws/stergevallendoorfouten.doc/ ).

Natuurlijk ben ik voor een krachtige aanpak van patiëntveiligheid; ik heb zelf jaren geroepen over de 1500 tot 6000 doden in de Nederlandse ziekenhuizen, die iedere keer, ook nu weer, als een volslagen nieuw gegeven op tafel lijken te komen. Ik ben daarom ook wel verwonderd dat Esther Rozenberg vanavond in de NRC schrijft dat de nieuwe inspecteur generaal een nieuwe lijn uitzet. Patiëntveiligheid is al sinds 2001 op de agenda en in 2002 is al de eis geformuleerd voor een veiligheidsmanagementsysteem dat er in 2007 zou moeten zijn met op weg daarheen een doelstelling jaarlijks de vermijdbare ziekenhuissterfte met 10% te laten dalen. Dat laatste was veel te ambitieus zonder gericht beleid en maatregelen. Shell topman Rein Willems schreef in 2004 het rapport 'hier werk je veilig of hier werk je niet', verwijzend naar de veiligheidscultuur in de petrochemische industrie. De minister kondigde daarop af dat in 2008 ieder ziekenhuis een VMS moest hebben. Daar wordt ook naartoe gewerkt met het programma Sneller Beter. Zelf ben ik voorzitter van de besluitgroep van NVZ, Orde en LEVV die een NEN-norm formuleert voor een VMS. In MST zijn we het SAVE programma gestart, gericht op verhoging van patiëntveiligheid en kwaliteit, gepaard aan vergroting van de doelmatigheid.

Kortom, er gebeurt dus heel veel op dit moment, de diagnose is er al enige tijd en de therapie is ingezet. Dan nu roepen om straf en boete en dat het onmiddellijk allemaal veiliger moet, is onwaarachtig en zaait angst. Het zou hetzelfde zijn als de nieuwe minister van Verkeer en Waterstaat per decreet uitvaardigde dat het afgelopen moet zijn met de 1000 verkeersdoden ieder jaar. Al dat soort zaken vereisen structurele maatregelen en nog belangrijker een fundamentele omslag van de cultuur van werken in de ziekenhuizen. Cultuurveranderingen bereik je niet met straf en boete, maar met een open klimaat, waarin fouten en tekortkomingen veilig gemeld kunnen worden, daarmee bespreekbaar worden en zo leiden tot veranderingen op de werkvloer. Wordt vervolgd.