Mijn blogs komen sterk vertraagd binnen door een storing bij de mailserver. ik ben vaak achter, maar dat probeer ik nu gelet de actualiteit toch te voorkomen, tevergeefs dus. Met de IC leiding spreken we de voortgang van het plan van aanpak (pva) voor de aanpak van 'ESBL' door. Dat pva is geschreven na het rapport, dat prof Christien Vandenbroucke cs vorig jaar op ons verzoek uitbrachten over een resistentieprobleem met een andere groep bacteriën, hier kortheidshalve aangeduid als ESBL. In het pva spraken we naast maatregelen tot intensivering van de hygiëne ook af de IC te verbouwen. Inmiddels is door de infectieproblematiek van vorige week met wéér een andere bacterie, de ons inmiddels bekende acinetobacter baumannii, de zaak in een stroomversnelling geraakt. Het gaat niet om ESBL, MRSA of de acinetobacter, maar om de algemene problematiek van multiresistente bacteriën, waartegen letterlijk geen (antibiotisch) kruid gewassen is. Het pva wordt dus omgebouwd en er wordt inmiddels druk gestudeerd hoe de huidige algemene IC, de AIC, slim verbouwd kan worden zonder dat we toekomstige ontwikkelingen, zoals nieuwbouw van het totale ziekenhuis in de weg zitten.

Tegen de middag ontvangen we brigadegeneraal Broeks, die de mobiele IC komt bekijken. In zijn gezelschap tevens de ons al bekende overste Sinninghe, de kapitein Reuvers, die de operatie bij ons leidt en zijn vervanger, de luitenant van den Akker. We kunnen zeggen dat de zaak nu goed loopt en de bedbezetting geleidelijk wordt uitgebreid. De overste stelt de mogelijkheid aan de orde ook verpleegkundig personeel van defensie in te zetten. We zullen dat zeker overwegen en bespreken met het IC management. René Brouwer en Cees Schenkeveld nemen de militairen na ons gesprek mee voor een bezoek aan de locatie.

's Middags heb ik mijn wekelijkse bilaterale gesprek met de voorzitter van het Medisch Stafbestuur. Deze maakt zich zorgen over de wijze waarop RvB en Medisch Stafbestuur samenwerken of beter dat onvoldoende doen. Dit is een terugkerend thema, dat ik ook herken uit mijn eigen tijd als stafvoorzitter in het Antonius in Nieuwegein. Deels onvermijdelijk waar de leden van de RvB full time bestuurders zijn en het bedrijf in volle breedte besturen en de stafbestuursleden/medici dat zeer part time doen naast hun praktijk en zich voornamelijk richten op de terreinen die specialisten regarderen. We spreken af er op terug te komen en er aan te werken hoe dit te voorkomen. Kunst is tempo en voortgang te blijven maken in het beleid en toch allen tijdig te betrekken en te laten participeren. Onze opgave is slagvaardig en zakelijk te blijven en nog meer te worden in een steeds competitiever 'Umwelt'. Er is niet zo heel veel tijd meer. Bezuinigingen stapelen zich op, eisen en verlangens van patiënten groeien met de gewekte verwachtingen en toenemende technologie.

In de kernstaf worden de leden bijgepraat over de voortgang rond de ingebruikneming van de mobiele IC. Het is niet de inmiddels bijna routine geworden presentatie van de bestuurder, de medicus leider van de IC en de IC manager. De laatste voert voornamelijk het woord, ikzelf en Rene Brouwer vullen in en aan. Veel nieuws is er niet, de gewone berichtgeving heeft zijn werk al ruimschoots gedaan en bovendien hebben de medisch coördinatoren het verhaal zondagmiddag al gehoord in de concerted action van RvB en IC management.

Vervolgens presenteren we de uitwerking van de contourennota lange termijn huisvestingsplan en nieuwbouw ziekenhuis aan de kernstaf. Ik geef nog eens de vertrekpunten, kaders en doelen, Harry Abels schetst met woorden en lichtbeelden de mogelijke omvang en vormen, letterlijk de contouren van een nieuw gebouw en de plaats waar we dat het beste zouden kunnen neerzetten. Van 175 duizend m² nu naar 125 duizend m² straks, incl Oldenzaal en de buitenpoli's in Losser en Haaksbergen in een lean en mean, maar ook stedenbouwkundig mooi gebouw, passend in de binnenstad van Enschede, die de stad ook moet helpen haar centrumfunctie te accentueren. Daar past zo'n topklinisch toptechnologisch ziekenhuis dat niettemin, ondanks het streven naar economy of scale door een slimme compartimentering van ruimten toch de menselijke maat wil bieden voor patiënt en professional. Alp Buitelaar, onze bouwcoördinator geeft een overzicht van spoorboekje en routeplanner hoe daar te komen in een jaar of zes tot acht. Het kan allemaal, maar dan hebben we wel een groei van een procent of twee per jaar nodig. Dat is een realistische verwachting, want die realiseren we de laatste jaren ook zo ongeveer. De discussie is voorzichtig, maar positief, al zijn er zorgen over de betaalbaarheid en het realisme van de plannen. Ik sluit de discussie met het statement dat we geen andere keus hebben. Het huidige ziekenhuis remt de broodnodige procesoptimalisatie en is zeer kostbaar in exploitatie en onderhoud. Nieuwbouw moet dus en zal er komen. Dat is niet de vraag. Vraag is meer hoe groot, hoe 'luxe' voor patiënt en dokter enz.

J. Herre Kingma