Vanmorgen vergadert het Innovatie Platform Twente voor het laatst in haar huidige samenstelling. We zijn te gast bij de UT. Er is een doorstart voorzien volgend jaar in een iets gewijzigde structuur met een kernbestuur met representanten, aangeduid als ‘sponsors’ uit de nu bestaande clusters, waaronder het cluster gezondheidszorg en technologie. We staan stil bij de vraag wat het IPT tot nu toe allemaal heeft opgeleverd. Het is duidelijk dat de verwachtingen bij aanvang hoger waren. Toch ligt er een mooie portefeuille van projecten, waarvoor nu ook geld beschikbaar is en nog komt uit provinciale, nationale en Europese fondsen, aangevuld, ‘gematched’, zoals dat heet, met eigen investeringen door instellingen en ondernemingen. Voor het bedrijf MST ligt er een bescheiden subsidie klaar om vorm te geven aan de academie voor gezondheidszorg, het virtuele instituut dat er voor moet zorgen dat we naast het zo node gemiste continuüm van zorg ook een continuüm van onderwijs krijgen, verwoord in onze nota over plaats en tijdonafhankelijke zorg (PLATO). Ook daar zijn we nog ver van verwijderd. We worden geacht een geïntegreerd product te leveren van cure en care, ondersteund door technologie en niet te vergeten toegewijde dokters, verpleegkundigen, verzorgenden, in het ziekenhuis, verpleeghuis en thuis.  Ik moet vroeg weg, dus mis ik het bezoek aan TXchange. Ik vergeet daarbij afscheid te nemen van onze scheidend voorzitter van het platform Wim Meijer, die op intelligente, tactisch knappe maar ook bevlogen wijze het IPT heeft geleid tot zover. Hij vroeg me vorig jaar een verbindende visie te schrijven voor het cluster zorg en technologie. Dat heeft geresulteerd in de genoemde PLATO nota. Kunst is nog dat leveren van zorg als geïntegreerd product in een continuüm van zorg op een goede manier te verbinden met de andere clusters bouw, voeding, veiligheid, materialen en niet te vergeten het Twentse MKB. Daar was het mede om bedoeld. Het idee dat gezondheidszorg ook een banenmotor is, is prachtig, als we ons maar wel realiseren dat de zorginnovatie er juist op gericht moet zijn om de groeiende vraag naar zorg met minder of ten minste met minder meer mensen te leveren.

Ook de middag staat het teken van het IPT, want ik mag optreden voor Health Valley in fort Bronsbergen in Zutphen. Ik heb, geholpen door secretaris Mariska de Groot het PLATO verhaal versneden met onze visie op de toekomst van de zorg, cq het ziekenhuis bewerkt. Eigenlijk gaat mijn boodschap over het einde van het ziekenhuis. Het focus van de middag is echter preventie. Toch past mijn verhaal wonderwel goed in het programma, want na mij spreekt Jan Gerrit Schuurman, die met medeauteurs voor het Rathenau Instituut een boek schreef met voor mij de mysterieuze titel 'ambient intelligence'. De ondertitel is duidelijker en vanmiddag ook het thema van zijn verhaal: toekomst van de zorg of zorg van de toekomst. Scherp door de bocht gezegd: de computer zal de bureaucratie en technologie de coulissen van de zorg in drijven, waar die nu zoveel aandacht vraagt, ja ons zelfs afleidt van ons hoofddoel zorg. Ambient intelligence gaat een stap verder " het streeft naar geautomatiseerde zorgdiensten op iedere gewenst plaats en tijd", zegt Schuurman. Is dat per saldo ook niet ons PLATO verhaal ? Het zal leiden tot personalized healthcare, maatwerk voor de patiënt, 'ieder zijn eigen ziekenhuis'. Geweldig als je iemand anders een verhaal uit een heel andere gezichtshoek vertelt, maar tot dezelfde slotsom komt. Dan maak je in gedachten een sprong voorwaarts (en dat is wat anders dan een gedachtesprong). Jos Werner zit voor vanmiddag en fluistert  me na mijn verhaal iets te luid toe - de volgende spreker, inmiddels begonnen, maant ons tot stilte - dat hij uit mijn woorden opmaakt dat ik dus tegen marktwerking in de zorg ben. Nee, dat ben ik niet, als liberaal zeker niet uit principe, fluister ik ook te luid terug, maar markt is geen doel in zichzelf en dat is het leveren van geïntegreerde zorg wel. Dat vraagt zoveel afstemming en samenwerking dat politiek geforceerde concurrentie daarbij nogal eens een hinderpaal is.  

J. Herre Kingma