Ik begin mijn dag met de ontvangst van nieuwe medewerkers op mijn kamer. Dat doen we iedere eerste woensdag van de maand. Het is heel leuk om te horen wat ieder zoal gaat doen of komt leren in ons huis. Ook is aardig om te horen waarom men hier wil werken. Het is leuk om bij een grote organisatie te werken, zegt iemand die in een solo praktijk heeft gewerkt. Een ander heeft van moeder of vader, die in ons ziekenhuis werkt gehoord van een functie via een interne vacature. Ik vertel in vogelvlucht wat ons te doen staat de komende jaren. De organisatieaanpassing bijvoorbeeld waarover juist vandaag een voorgenomen besluit naar de OR en MSB/Kernstaf is gezonden. Ik stip even onze ambitieuze plannen met de nieuwbouw aan en sluit af met kwaliteit en veiligheid, die de hoekstenen moeten zijn van iedere organisatie die gezondheidszorg levert. Patiëntveiligheid staat zeer in de belangstelling na het rapport van de Orde van Medisch Specialisten een week geleden en de opmerkingen van de Minister zware boetes te overwegen wanneer instellingen hun kwaliteit en veiligheid niet verhogen. Kwaliteit en veiligheid is een zaak van alle medewerkers.

Om tien uur zou ik opgehaald moeten worden voor een bezoek aan een afdeling, maar er is een vergissing in het spel, men denkt dat ik pas volgende week kom. Zo'n anderhalf uur lege agenda is een klein geschenk. Even aan mijn 'things to do list' werken, waaronder dit blog, waarmee ik al weer een dikke week achterloop.

Tussen de middag praten we met Harry Abels en Wilma Vreeling over de inrichting van de directieruimtes in het voormalig OK complex aan het Ariensplein. Er moet volgens Harry Abels wel iets van de sfeer van de oude OK's blijven hangen. Hij komt met op zich heel mooie voorstellen voor inrichting, maar de kosten zijn er ook naar. Dus vragen we toch te kijken of het niet wat goedkoper kan. Dat lukt, blijkt later. Anderzijds moeten we er wel voor zorgen dat onze ruimtes enige representativiteit uitstralen. We zullen hier toch gauw weer een jaar of vijf zes zitten. Het is zeer de vraag of ik zelf nog toekom aan de definitieve plek die de Raad van Bestuur in de nieuwbouw zal krijgen. In ieder geval willen we een betere bestuurskamer dan de inpandige ruimte die we daar nu voor gebruiken.

De middag gaat op aan een reeks korte afspraken. Cees Schenkeveld, afdelingshoofd SEH helpt me mijn ontmoeting voor te bereiden met de LVTC, de Landelijke Vereniging van TraumaCentra eind van de middag in de Domus Medica. Als ik op punt sta te vertrekken, blijkt die afgezegd door één van de partijen. Weer een gat in de agenda, dat me in staat stelt thuis te eten, wat ik dus ook doe.

J. Herre Kingma