Als ik Medisch Contact opsla vanmorgen, kijk ik eerst even of mijn column er netjes in staat. Die gaat deze keer over patiëntveiligheid en heb ik de titel 'patiëntenlevens' meegegeven. Tot mijn stomme verbazing is er zonder overleg een andere titel boven gezet en is 'men aan de slag' gegaan met de tekst, waardoor het stukje samen met de andere koptekst net een lading krijgt die ik er niet aan wil geven. In een stukje dat niet meer dan 275 woorden lang mag zijn, telt ieder woord en context. De nu gebruikte titel 'bad practises' bergt een lading van schuld in zich, die ik nou juist wil vermijden. Vermijdbaar is in mijn opvatting meestal niet verwijtbaar. Mijn columnpjes komen ook op mijn stukje van de ziekenhuissite, maar ik handhaaf daar deze keer mijn oorspronkelijke kopijtekst.

De morgen gaat op aan lezen en verder voorbereiden van drie voordrachten volgende week. Dinsdag over patiëntveiligheid in Utrecht op verzoek van Marc Berg, woensdag voor de co-assistenten over bestuur en organisatie van het ziekenhuis en donderdag een verhaal voor leden van de medische staf, die op de 'hei' bijeenkomen voor scholing en verdieping van kennis over ziekenhuismanagement en besturing en hun rol daarin.

Zoals ik al herhaaldelijk zeg, ook in mijn blogs, we zullen ooit er toe moeten komen om de medische staf een duidelijke en als het aan mij ligt, statutair geregelde positie te geven in het ziekenhuis. Dat dat nog steeds op de meeste plaatsen in Nederland niet het geval is en de medische staf ook nergens in enige wet wordt genoemd, is op zijn curieus te noemen. Zo zijn de cliëntenraad en de ondernemingsraad wel wettelijk geregeld en geborgd. De crux zit hem natuurlijk in het feit dat de medici meestal vrijgevestigd zijn en dus niet in dienst zijn van het ziekenhuis. Die constellatie maakt het ook wat ingewikkelder, cq stelt eisen aan de wijze waarop deze categorie specialisten mede verantwoordelijk gemaakt kan worden voor het runnen van hun deel van de ziekenhuisorganisatie. Ik doel hier dan niet op het medisch stafbestuur en hun relatie tot de Raad van Bestuur, maar op de positie van de medisch manager 'in de lijn’ die de resultaatverantwoordelijke eenheid (RVE) leidt. We zullen straks zo'n 15 tot 20 RVE'en hebben waarbij vrijgevestigden hun deel van het ziekenhuis managen. We denken na hoe de rapportage en verantwoordingslijn naar de Raad van Bestuur in die gevallen kan worden vastgelegd zonder het vrij beroep aan te tasten, maar anderzijds toch ook de relatie met het ziekenhuis robuust te verankeren.

J. Herre Kingma