Mijn eerste volle werkdag in het nieuwe jaar begin ik met wat heet de 'keek op de week'. Iedere maandag om negen uur nemen we met de managementstaf de afgelopen week door en kijken even vooruit naar wat de komende week ons mag brengen aan mooie en lastige zaken. Vanaf vandaag zitten bij ons niet meer de clustermanagers, die functie is per 1-1 opgeheven bij de reorganisatie, maar de nieuwe managementlaag van bedrijfskundig managers. Zij besturen samen met de medisch coördinatoren de resultaatverantwoordelijke eenheden. Gewoontegetrouw eerst het nieuws uit de media, waarvan het belangrijkste het artikel in TCTubantia op 3 januari is over de stagnerende organisatieontwikkeling. Het slechte nieuws is dat slechts ca. 35 van de 100 benodigde teamleiders konden worden geselecteerd uit de zittende formatie. Het goede nieuws is dat zich intussen 100 belangstellenden hebben gemeld van binnen en van buiten. Dat geeft de burger moed.

Aansluitend werk ik aan mijn nieuwjaarsspeech voor vanmiddag tijdens de nieuwjaarsontvangst waarin nu ook nog de aanvullingen van Marianne Lensink.

Om een uur of vier loop ik met Marianne naar de spectrumzaal voor de nieuwjaarsreceptie. Het is aardig druk, maar bepaald niet overvol, ik schat zo'n 150 mensen, merendeels managers, maar toch ook een aantal niet leidinggevende medewerkers. Gelukkig is onze RvB collega Bert Vos ook van de partij, weer herrezen na zijn ziekteperiode in december en samen met zijn vrouw Tineke gekomen. Om half vijf houd ik mijn nieuwjaarsspeech. Het is een terugblik op 'wapenfeiten' maar ik noem ook een aantal tegenvallers, zoals het financieel tekort van ca 4 miljoen waarmee we 2007 hebben moeten afsluiten.

We zullen meer moeten produceren tegen lagere kosten, dat is cruciaal voor ons succes en zelfs voortbestaan als topklinisch ziekenhuis. De ambitieuze nieuwbouw, die we voor ogen hebben, kan ook alleen maar als we het ons kunnen permitteren, maw als we genoeg marge maken. Ik laat aan het einde van mijn verhaal een paar plaatjes zien van het nieuwe ziekenhuis, zoals we ons dat voorstellen. Men is opgewekt verrast, maar ook afwachtend of dit zoveelste plan ook daadwerkelijk zal worden uitgevoerd.