Geen blog deze week van Herre Kingma, maar een weekoverzicht opgesteld door medewerkers rondom de Raad van Bestuur. De echtgenote van Herre Kingma werd maandagochtend getroffen door een herseninfarct. Dit bericht raakte ons allen zeer. Ze maakt het naar omstandigheden redelijk, maar het verdere verloop van het ziekteproces is nog ongewis. Ze is opgenomen in ons eigen ziekenhuis. Van Herre begrijpen we dat het niet meevalt om met zoveel petten op (echtgenoot, medisch specialist en voorzitter Raad van Bestuur) naast het bed van je echtgenote te zitten. Ongewild wordt hij nu ook klant van ons ziekenhuis en krijgt hij een kijkje in de keuken van zijn eigen organisatie.  Het begin van deze week staat door dit bericht in het teken van de communicatie over de tijdelijke afwezigheid van Herre.  Hij heeft besloten tot het eind van het jaar zijn externe beslommeringen tot een minimum te beperken. Daarom moeten we soms al maanden geleden toegezegde spreekbeurten afzeggen. Maar overal ontvangen we begrip voor de situatie. De bedrijfskundig managers laten Marianne Lensink weten beschikbaar te zijn als er iets is wat ze kunnen doen.

Op maandag vergadert de Auditcommissie. Deze commissie van de Raad van Commissarissen vergadert periodiek, een week voorafgaand aan de vergadering van de RVC zelf, meestal in aanwezigheid van de accountant. De financiële situatie van het ziekenhuis staat hierbij prominent op de agenda. Aan de orde komt ook de informatiebeveiliging binnen MST. De inspectie stelt hier bepaalde eisen aan die eigenlijk vragen om een functionaris die zich hier mee gaat bezighouden. Maar ook hier geldt de vacaturestop. Dus opvangen met eigen mensen. Het zou ook geen goed signaal zijn om op dit soort terreinen mensen aan te trekken, terwijl het primaire proces met minder mensen hetzelfde werk moet doen.

Op dinsdag wordt ons tweede rekencentrum geopend. Hiervoor huurt MST ruimte in het oude gebouw van de Nederlandsche Bank. De georgrafische scheiding van data en servers, uniek voor Nederland, heeft een enorme meerwaarde omdat als één van de rekencentra als gevolg van bijvoorbeeld stroomuitval wegvalt, de bedrijfskritische applicaties toch in functie kunnen blijven.

We voeren deze week een gesprek met het management van het Thoraxcentrum. Het Thoraxcentrum is vanaf het begin af aan gewend geweest zijn eigen boontjes te doppen. En met succes. Maar nu het met het ziekenhuis financieel minder goed gaat, moeten zij ook een duit in het ombuigingszakje doen. Immers,  een groot deel van het om te buigen bedrag wordt nu eenmaal veroorzaakt door de korting van VWS, dus is het niet meer dan logisch dat iedereen bijdraagt. Op zich zit daar ook niet het probleem bij het Thoraxcentrum. Naar wij begrijpen zit het hen dwars dat dit soort operaties centrale regie met zich meebrengt. Hoe kunnen ze nu ondernemen, zonder dat ze zelf kunnen beslissen of ze al dan niet een secretaresse aan stellen. Dat is ook het lastige van dit soort operaties. Het liefst realiseer  je een ombuiging via de Koninklijke weg van geleidelijke  decentraal ingezette procesoptimalisaties. Dit is geprobeerd, maar dit heeft slechts beperkt resultaat opgeleverd. Daarom achtte de Raad van Bestuur het noodzakelijk om enkele centrale maatregelen te nemen. Tijdelijke contracten worden niet meer verlengd en de inzet van flexmedewerkers wordt tot een minimum beperkt. Daarnaast is er een mobiliteitsbureau opgericht dat vraag naar en aanbod van arbeid in de organisatie op elkaar af moet stemmen. Een dergelijke operatie kent enkele spelregels. De confrontatie tussen decentraal ondernemerschap en centrale spelregels blijkt voer voor een  serieuze gedachtewisseling.

Woensdag wordt in het ketelhuis van de eigen elektriciteitscentrale van het ziekenhuis, feestelijk stil gestaan bij de 100 miljoenste kWh die is opgewekt. Marianne Lensink woont deze mijlpaal bij. MST wekt circa 85% van het elektriciteitsgebruik zelf op, wat tot aanzienlijke kostenbesparingen leidt.

De programmaorganisatie LTHP (Lange Termijn Huisvestings Plan) praat Marianne Lensink bij over de stand van zaken met betrekking tot de nieuwbouwplannen. Er is door de architect, naar aanleiding van het vorig jaar opgestelde basisprogramma, een aantal maquettes gemaakt van mogelijke verpleegafdelingen. Al gauw spreken we over draaicirkels van rolstoelen, uitzicht vanuit het bed, ruimte op de gangen en de grootte van het sanitair. Het moeilijke met de voorbereiding van nieuwbouwplannen is, dat als je niets visualiseert het lastig  is om in gesprek te raken over de inhoud. Maar op het moment dat je het wel visualiseert, zit je binnen no time over de plek van de stopcontacten te praten. Het blijft van belang om het lijstje met keuzes stap voor stap af te werken van abstract naar steeds concreter. Binnenkort wordt gestart met een ronde langs alle RVE’s. En ook in die gesprekken zal het gaan over abstracte concepten als healing environment enerzijds en over de plek van de kapstok in de spreekkamer anderzijds. En met al die opgedane kennis zadelen we onze architect dan weer op om er een samenhangend gebouw van te maken.

Deze week bespreken we de procedure die we in het leven hebben geroepen bij het melden van calamiteiten (een niet-beoogde gebeurtenis met betrekking tot de kwaliteit van zorg die tot de dood of een ernstig schadelijk gevolg heeft geleid). Tegenwoordig stelt de Raad van Bestuur een commissie in die een dergelijke calamiteit analyseert en aanbevelingen doet om herhaling te voorkomen. Het is een zorgvuldige werkwijze, die echter ook een lange doorlooptijd kent. Via de Vereniging Samenwerkende Ziekenhuizen (waartoe MST vanaf 1 januari ook behoort) vragen we de andere ziekenhuizen naar hun ervaringen met deze werkwijze. Ideaal, dergelijke kennisuitwisseling. Het kan niet anders dan dat dit heel veel euro’s gaat uitsparen, omdat we door deze uitwisseling van kennis en ervaring, minder een beroep hoeven doen op externe adviseurs.