Enschede, 05 april 2010

Texas Heart

Tijdens mijn vakantie in Texas, Amerika in februari van dit jaar heb ik een bezoek gebracht aan Texas Heart. Dr Grandjean vertelde mij dat hij de grondlegger van dit ziekenhuis, dr Denton Cooley, persoonlijk kent en dat het een beroemd ziekenhuis is, 5^e op de lijst van beste ziekenhuizen van Amerika. Als enthousiast verpleegkundige was ik nieuwsgierig hoe het daar zou zijn, nieuwsgierig naar de verschillen maar ook naar de overeenkomsten en het leek mij niet verkeerd eens in de keuken van een ander te kijken. Slechts één telefoontje vooraf was voldoende om warm en hartelijk ontvangen te worden door een teamleider van één van de 11 (!) intensive cares en een nurse practioner. Gedurende vier uur ben ik meegenomen in de wereld van de Amerikaanse hartchirurgie en nog was ik niet overal geweest en nog had ik niet alles gezien. Everything is big in Texas en dat gold zeker ook voor dit ziekenhuis. Maar massaal vond ik het zeker niet. De sfeer was bijzonder prettig en overal werd ruimschoots de tijd genomen om mij te woord te staan. Trots werd mij verteld wat er allemaal gedaan wordt om de hart- en vaatpatiënt (bij ons gesplitst en daar niet) zo goed mogelijk te behandelen. Daar waar wij zo’n 1000 operaties per jaar doen, doen zij er 1000 per maand. Een groot verschil, zeker ook voor de infrastructuur. Patiënten gaan van de cardioloog door naar het spreekuur van één van de 21 thoraxchirurgen en kunnen doorgaans de volgende dag geopereerd worden. Voor de voorlichtingsverpleegkundige is geen tijd want er moet natuurlijk van alles geregeld worden. Veel patiënten gaan dus onvoorbereid de operatie in met alle gevolgen van dien. Mijn Amerikaanse collega’s zien dit dan ook als een groot struikelblok en ik voel me even heel trots op onze voorlichting: van planning tot aan operatie proberen we de patiënt zo voorbereid mogelijk de operatie in te laten gaan. Ik weet hoe belangrijk dit is. Als de patiënt dan geopereerd is gaat hij daar niet naar de intensive care maar naar de recovery en van daaruit of naar de intensive care (als alles tegen zit) of naar de afdeling. Op de kamer hangt een white board met daarop de road to cardiac independence.

Fantastisch! De patiënt kan precies zien wat er van hem verwacht wordt en wat het uiteindelijke doel is. Samen met de fysiotherapeut en de verpleegkundige doorloopt de patiënt dit pad. Ik vind dit echt een aanrader en zou het bij ons ook willen introduceren. Na de operatie gaan patiënten of naar huis of naar een “rehab hospital” om verder te herstellen. Thuiszorg is slecht geregeld in Amerika. Duur en voor veel patiënten niet weggelegd.

Ik zag veel verschillen maar ik zag ook overeenkomsten in dit andere land met andere artsen en verpleegkundigen en andere patiënten. Ik zag één duidelijke overeenkomst: het enorme enthousiasme waarmee gewerkt wordt, de leuke teams, hart voor de patiënten en hun familie en dat allemaal met maar één doel: Kwaliteitszorg voor de patiënt! Ik zou er best kunnen werken! We willen van elkaar leren en we spraken af contact te houden. Misschien kunnen we in de toekomst eens een congres organiseren.

Als klap op de vuurpijl kwam ik, geheel per toeval, dr Denton Cooley himself tegen! Ik werd aan hem voorgesteld en vertelde hem dat ik door onze dr Grandjean op het idee was gebracht om hier een bezoek te brengen. Dr Cooley was gelijk enthousiast, vroeg hoe het met hem gaat en vroeg me hem de hartelijke groeten te doen. Na het maken van een foto moest dr Cooley gauw verder.

Mijn Amerikaanse collega zei me dat dit nooit gelukt was als we dit hadden willen plannen: dr Cooley is een zeer druk bezet en bezig man, die elke ochtend strak om 7.30 uur de visite loopt met een schare jonge artsen achter zich aan. Ik vroeg me af welke respectabele leeftijd deze man inmiddels had bereikt maar durfde het niet te vragen en zocht het later op:

De man is 90! En weer had ik een klein verschil ontdekt tussen het MST en Texas Heart!

Maureen Bakker

Sieraad van het Thoraxcentrum »