Tubantia: Interview met collega Kim Roelofs

Onderstaand artikel verscheen op 24 maart 2020 in Dagblad Tubantia. Het is een interview met onze collega Kim Roelofs. Het artikel belicht mensen die niet thuis kunnen werken, maar door moeten werken op locatie, in dit geval in ons ziekenhuis. Hoe ervaren ze dat?

Kim Roelofs is niet zo iemand die als jong meisje al wist dat ze verpleegkundige wilde worden. Nee, ze heeft lang getwijfeld over haar ‘roeping’. Na een bezoek aan een psychiatrische kliniek dacht ze die te hebben gevonden: die mensen helpen, dat leek haar interessant.

Ze studeerde in Den Haag, leerde een algemeen ziekenhuis kennen, maakte een wereldreis en trok twee conclusies. Ik ga nooit meer in een stad wonen, keer terug naar mijn geboortedorp Reutum. En: psychiatrie is niet mijn ding, maar de algemene verpleegkunde in een ziekenhuis wel.

Zo kwam ze in 2001 vastberaden het ziekenhuis MST in Enschede binnen. Inmiddels heeft ze daar alle afdelingen leren kennen, van traumatologie, longgeneeskunde, interne geneeskunde tot de acute zorg waar ze nu zit.

Geen dag hetzelfde
Ze heeft er geen moment spijt van. Werken met mensen en geen dag hetzelfde, ze geniet ervan. ‘Je maakt mensen mee in een zeer intiem moment van hun leven. Negen van de tien keer is er geen fijn nieuws. Als je dan goed en veilig zorg kunt bieden, dan is dat heerlijk’, zegt ze.

Tijdens de lange en zware griepepidemie in 2018 werkte ze op de longafdeling. Ze vertelt dat ze ook toen jonge patiënten had met ernstige longontsteking. Toen zag ze al dat het algemene gevoel dat we in Nederland de griep altijd de baas zijn niet juist is. De griep wordt gebagatelliseerd.

Niemand zeurt
Ze volgt het nieuws, leest medische publicaties en weet dat het coronavirus nog heftiger zal toeslaan. De afgelopen week voelt voor haar als een stilte voor de storm. Ze ervaart in de voorbereiding daarop de saamhorigheid die er altijd al wel is nóg sterker. ‘Niemand zeurt’, zegt ze. ‘Je weet dat je er hier niet alleen voor staat.’

Ze merkt dat verpleegkundigen ineens als helden worden gezien en vindt dat maar tegenstrijdig met het gegeven dat er nog geen half jaar geleden geen fatsoenlijke cao vanaf kon en de minister ook niet erg goed ingevoerd bleek in het werk van de verpleegkundige. Maar nu is het ook voor haar niet het moment om daarover ‘te zeuren’. ‘We hebben de eed afgelegd. We zullen er staan. Ik ben niet bang via een patiënt zelf besmet te raken. Werken met patiënten in isolatie is voor ons niets nieuws. Het is met al die beschermende spullen aan niet prettig. Het contact met de patiënt is afstandelijker. Die ziet haast niets van je. Ik hoop dat het niet te lang duurt. Hoeveel zullen het er straks zijn? Dat is voor mij vooral het onzekere punt.’

COPYRIGHT: Dit artikel is gepubliceerd op 24 maart 2020 in Dagblad Tubantia. 

Waar bent u naar op zoek?